Κυριακή, 25 Μαΐου 2014

Μια μέρα θα σκάσει το κεφάλι μου από τις πολλές τις σκέψεις και θα γεμίσει ο κόσμος με τίποτα..

Έχω αυτή τη κακιά συνήθεια.
Σιγά σιγά καταστρέφω τον εαυτό μου.
Παίζω με την ψαλίδα στην άκρη των μαλλιών μου μέχρι να την εξολοθρεύσω τελείως,τρώω τις παρανυχίδες από τα νύχια μου αφού πρώτα τις έχω ξεριζώσει με τα δόντια μου,
δαγκώνω τα χείλια μου από συνήθεια και αυτά ματώνουν και μετά επουλώνονται και ματώνουν και επουλώνονται....
Σκέφτομαι και ξανασκέφτομαι τα πράγματα τόσες φορές που στο τέλος καταλήγω να έχω πολλές διαφορετικές απόψεις στο ίδιο θέμα.
Το θέμα είναι ότι δεν ξέρω τι θέλω να κάνω με την ζωή μου (πειτε μου ότι δεν είμαι μόνη σ αυτό). Πραγματικά δεν ξέρω.
Και νιώθω απελπισμένη και απογοητευμένη (με τον εαυτό μου) και μπερδεμένη
Πολλές φορές κάθομαι  στο σπίτι, ξαπλώνω στο κρεβάτι μου και κλαίω. Κλαίω γιατί πρέπει να πάρω κάποιες αποφάσεις για το μέλλον μου που δεν είμαι έτοιμη να τις πάρω ακόμα. Προσπαθώ να κάνω πράγματα που με κάνουν χαρούμενη αλλά μάλλον δεν τα καταφέρνω. Προς το παρόν νιώθω λυπημένη, μίζερη και μόνη.
Μακάρι να είχα κάποιον δίπλα μου που να μπορουσε να με βοηθησει.
Μακάρι να μπορούσα να σταματήσω να κλαίω τα βράδια.
Είναι τόσο μπερδεμένες οι σκέψεις μέσα  στο μυαλό μου που έχουν αρχίσει να πιάνουν φωτιά.
Σας ορκίζομαι, μπορείτε να δείτε τον καπνό να βγαίνει από τα αφτιά μου.



Παρασκευή, 2 Μαΐου 2014

au revoir


Συνήθιζα να πιστεύω ότι είναι φυσιολογικό να χάνεις επαφή με κάποιους ανθρώπους με το πέρασμα του χρόνου.
Το να μην μένεις σε ένα μέρος για πολύ καιρό βοηθάει φυσικά και είναι πολύ φυσικό να καταλήξεις μόνος σου.
Δεν είναι ανάγκη να κατηγορείς τον εαυτό σου που δεν είπες αντίο στον έναν ή στον άλλο.
Υπάρχει πάντα η ελπίδα ότι τα μονοπάτια σας θα συναντηθούν ξανά.
Κάποια μέρα.
Και πιστεύω ότι αυτή η ελπίδα είναι αρκετή.
Το παρόν γίνεται πιο ευχάριστο λόγω της πεποίθησης ότι μια τέτοια μέρα θα υπάρξει στο μέλλον.

"Μπορείς να μένεις στο ίδιο μέρος και ακόμα να βρίσκεις λόγους για να αφήνεις τους ανθρώπους"
Σκεφτόμουν τα λόγια του όλη τη νύχτα.
Πρέπει να είναι πολύ θλιβερό σκεφτόμουν στην αρχή, αλλά το είπε με τόση ηρεμία και σοβαρότητα που αυτομάτως έγινε ένα είδος αρχής, μια προφανή αλήθεια, ένα αξίωμα.
Δεν προσπάθησα καν να το αμφισβητήσω.
Ήταν πολύ αργότερα όταν ένιωσα την βαθιά μελαγχολία πίσω από τις λέξεις, όταν επιτέλους κατάφερε να με πάρει ο ύπνος.
Βρισκόμουν σ αυτή την γκρι ζώνη μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, όταν μου φάνηκε πως άκουσα για άλλη μια φορά την φωνή του.
Ξέρεις, πώς επιστρέφει μια πρόσφατη ανάμνηση, τελείως ζωντανή, ακριβώς εκείνη την στιγμή που είσαι έτοιμος να εγκαταλείψεις όλες τις αισθήσεις σου.
Και τότε ήταν που συνειδητοποίησα: αυτό που στην αρχή είχα υποθέσει γαλήνη, ήταν τελικά παραίτηση.
Τώρα καταλαβαίνω.
Ήταν παραίτηση, δεν ήταν επιλογή.
Μακάρι να είχα απλώσει το χέρι μου για να πιάσω το δικό του.
Θα τον είχε κάνει να αισθανθεί καλύτερα;
Ή θα ήταν ένα από εκείνα τα πράγματα που μένει στην μνήμη σου μέχρι να αποφασίσει να φύγει λίγα λεπτά αργότερα;
Είναι άσκοπο να σκέφτεσαι τι θα μπορούσε να γίνει όταν ξέρεις με σιγουριά τι έχει γίνει.
Και αυτό που ξέρω με σιγουριά είναι ότι είναι πολύ αργά πια.