Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2012



Είναι σαν να έχω μπροστά μου ένα ποτήρι μισογεμάτο ικανοποίηση.  Πέρα απ την αίσθηση της απώλειας , άρχισαν να μου θυμίζουν τα πιο μικρά, καμιά φορά και ανύπαρκτα, πράγματα το μονοπάτι που δεν βαδίζω πια. Τα χαλίκια, οι πέτρες και οι βράχοι που συνάντησα κατά μήκος της διαδρομής. πρέπει να είναι ακόμα εκεί που τα άφησα. Θολά, αλλά τα βλέπω παρόλο που τώρα πιά στέκομαι εδώ στην άκρη, πολύ μακρυά. Ο χρόνος περνάει, λένε. Και παίρνει κι εμάς σαν σκλάβους του στο πέρασμα του.  Αλλά εμείς, κατά κάποιον τρόπο, είμαστε ακόμα στο ίδιο σημείο με πριν. Ακόμα εδώ να προσποιούμαστε ότι ο χρόνος είναι φίλος μας και ότι ποτέ δεν θα τον αδικήσουμε. Κοροηδεύουμε τον εαυτό μας.
Τώρα περπατάω σε ένα καινούριο μονοπάτι. Καθώς περνάει ο χρόνος θα το συνηθίσω και θα το πω παλιό. Πάλι θα φύγω από τον δρόμο μου και θα βρω καινούριο μονοπάτι. Και θα κοιτάω πίσω στα χαλίκια,στις πέτρες και στους βράχους που νόμιζα ότι μου ανήκαν εκείνη την στιγμή. Κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και μου αρέσει αυτό που βλέπω. Πλησιάζουν τα γενέθλια μου που σημαίνει ότι μεγαλώνω. Τα ρούχα που φοράω έχουν ένα διαφορετικό άρωμα πάνω τους. 
Κάθομαι κάτω και κοιτάω αυτούς τους τοίχους.  Μου λείπει κάτι που τώρα πια είναι παρελθόν. Το ένα πράγμα φέρνει το άλλο και τα αφτιά μου με κάνουν να ακούω φωνές. Τα γέλια και οι  πράξεις της αθωότητας που με περικύκλωναν τότε. Παλιές εποχές παλιές φωνές. Μου λείπουν αυτά και όλα τα επίθετα που αποτυγχάνουν εδώ να περιγράψουν το πόσο πολύ. Αναρωτιέμαι αν θα κανε το ίδιο, το παρελθόν.Αν βέβαια μπορούσε να διαχειριστεί όλα όσα μου έμαθε ο χρόνος. Νομίζω το παρελθόν άφησε όλα όσα είχε να μου προσφέρει στα παλιά μου ρούχα, και αυτό είναι η μυρωδιά που καμιά φορά πεθαίνω να μυρίσω. 
Αυτή η ανάμνηση, βαθιά μέσα στην καρδιά μου, πονάει. Όπως πονάει και που το παραδέχομαι. Και αυτός ο πόνος όμως θα ανήκει κάποτε στο παρελθόν. Είναι περίεργο που περνάει άλλος ένας χρόνος από πάνω μου.
"Τα μάτια σου μιλάνε" μου λένε. Με κάθε βλέμμα που ρίχνω στον εαυτό μου τα βλέπω, τα μάτια μου,  είναι σαν να με καθησυχάζουν. Πρέπει να ξέρουν όλη την αλήθεια πίσω από τα ψέματα που μπορέι να έχω πει κατα καιρούς στον εαυτό μου για να συνεχίσω να προχωράω. Αυτό κάνω συνέχεια. Συνεχίζω να προχωράω ακόμα κι αν δεν ξέρω πόσο μακρυά μπορέι να φτάσω. Δεν έχω συνηθίσει στην σιγουριά που μπορεί να μου προσφέρει μία στάση για ένα λεπτό ή και δύο. Αν και ομολογώ η ιδέα και μόνο καμιά φορά είναι δελεαστική.
Δεν μου αρέσει η ιδέα του να περπατήσω σε ένα μονοπάτι στρωμένο με ροδοπέταλα που μπορεί να με οδηγήσει στον κόσμο των ονείρων μου.  Δεν με ικανοποιεί τελείως να βρίσκομαι για πολύ καιρό σε ένα μέρος που βρίσκονται εκεί όλα όσα μου αρέσουν. Σε ένα μέρος που μου έχουν πει ότι θα βρώ τον άνθρωπό μου. Γιατί η απαλότητα του δρόμου το μόνο που θα κάνει είναι να μαλακώσει τα πόδια μου, που η ομορφιά τους,πιστεύω, είναι που αν τα πιάσεις θα δεις ότι είναι τραχιά, γεμάτα πληγές. Αρνούμαι να μαλακώσω τα πόδια μου. Τον άνθρωπο μου; Εγώ η ίδια είμαι άνθρωπος. Απλά πρεπει να βρω ένα τρόπο να μείνω σ αυτό το σώμα. Πρέπει να βρώ ένα τρόπο να εκφράζω τον θυμό μου την στιγμη που πρεπει. Το μόνο που κάνω τώρα είναι να τον γράφω σε ένα κομμάτι χαρτι με κόκκινο στυλό. Για να δείξω κάπου βαθιά μέσα μου ότι η οργή έπιασε τόπο.


Κοιτάω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και μ αρέσει αυτό που βλέπω, παρ όλα αυτά.  

Τρίτη, 26 Ιουνίου 2012

οδηγίες χρήσης

People, even more than things, have to be restored, renewed, revived, reclaimed, and redeemed; never throw out anyone. — Audrey Hepburn.


-Είναι σωστό που  αισθάνομαι έτσι τώρα;

-Δεν ξέρω, θα κοιτάξω τις οδηγίες χρήσης.

-Και;

-
Λέει ότι αυτός είναι.

-;;;

-
Λέει ότι  ένας σωστός τρόπος για να νιώθεις αλλά , τώρα, μετά από κάτι τέτοιο που συνέβει, πρέπει να νιώθεις όπως ακριβώς νιώθεις, και αυτό το συναίσθημα είναι το σωστό.



-Μμμμ.. Δεν μου ακούγεται και πολύ επιστημονικό αυτό.


- Δεν έχει να κάνει με την επιστήμη.


-Και λέει και τίποτα άλλο;


-Λέει ότι δεν είναι σωστό να αισθάνεσαι τύψεις που νιώθεις έτσι και ότι δεν θα είσαι σε θέση να αισθάνεσαι διαφορετικά μέχρι να σταματήσεις να αισθάνεσαι έτσι. 


-Εντάξει. Λέει πόσο καιρό θα πάρει αυτό;


-Δέν ξέρω. Πώς νιώθεις;



Τρίτη, 12 Ιουνίου 2012

Λοιπόν, ένας άντρας και μία κοπέλα αγαπιούνται. Μετά η κοπέλα ερωτεύεται έναν νέο αγόρι, έχουνε κάτι για λίγο, κάνουν σεξ, διασκεδάζουν, και το νέο αγόρι ερωτεύεται την κοπέλα. Η κοπέλα όμως αγαπάει ακόμα το παλιό αγόρι που έχει προχωρήσει στην ζωή του και έχει βρεί ένα νέο κορίτσι.  Αυτός λοιπόν έρχεται πίσω,την κλέβει από το νέο αγόρι, κάνουν σεξ, και μετά επιστρέφει στην νέα κοπέλα. Τώρα το κορίτσι έμεινε να αγαπάει ένα αγόρι που έχει προχωρήσει στην ζωή του, μένα νέο κορίτσι που δεν το αγαπάει, κυνηγημένος από τον έρωτα ενός κοριτσιού που κάποτε αγαπούσε και περνάει την ζωή της με ένα νέο αγόρι που κάποτε ήταν ερωτευμένη.

Χαζό κορίτσι, που να ξερες
Τώρα δεν έχει\μείνει κανένας πια να "καταστρέψεις"
Ανόητο κορίτσι γιατί δεν το βλεπες
δεν ήταν γραφτό να γίνει
Μακάρυ να μπορούσε η καρδιά  να δει αυτο που το μυαλό φωνάζει.



Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2012

science


Είσαι η επιστήμη μου
Με έχεις κάνει να πιστέψω στα άτομα στο δέρμα μας
Και τώρα πιστεύω στην χημεία στο φιλί μας
Τώρα πιστεύω στα μόρια που συνθέτουν τον έρωτα
Εσύ είσαι η επιστήμη μου
Είμαι επιστήμονας



Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2012

Είναι 12 η ώρα είναι η ώρα των τρελών



Σέρνομαι μέσα στην νύχτα και σ ακολουθώ

<<...Λύκε λύκε μου είσαι εδώ...>>

Και οι γάτες νιαουρίζουν και οι  σκιές με ξεγελούν
γίνομαι ένα με τη νύχτα και σ ακολουθώ 

<<...Βγαίνω από την φωλιά μου και σε κυνηγώ...>>

Αγκαλιάζω το σκοτάδι και τις ανατριχιαστικές κραυγές
με υπνωτίζει το φεγγάρι και σ ακολουθώ.

<<...είναι η άγρια πλευρά σου που με συγκινεί...>>

Σάββατο, 2 Ιουνίου 2012

NostaLgia…..


Ξέρετε αυτό το συναίσθημα που έχεις όταν όλα σου πάνε καλά;;;;;;
Ούτε εγώ..

Λοιπόν είναι πολλά που συμβαίνουν και είμαι θυμωμένη, πρώτα με τον εαυτό μου και μετά με τους άλλους...  Υπάρχουν πράγματα που για μας έχουν σημασία και άνθρωποι που γι αυτούς έχουμε σημασία. Κάτι που, παρεμπιπτόντως, ακούγεται φυσιολογικό στην πραγματικότητα είναι χάλια.

Δεν καταλαβαίνεται τι θέλω να πω. Και λογικό αφού δεν είστε μες στο μυαλό μου.

Θέλω να γίνω αόρατη για λίγο. Ακόμα και όταν είμαι με κόσμο νιώθω σαν να είμαι κάπου αλλού.  Σαν το μέρος που θέλω να είμαι δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμα και ως εκ τουτου είμαι σε κατάσταση αδιάκοπης λήθης. Δεν θέλω να μιλάω σε κανέναν και όμως θέλω οι άλλοι να μου μιλάνε. Δεν θέλω να πω σε κανέναν τι συμβαίνει μέσα στο κεφάλι μου κι όμως θέλω οι άλλοι μόνοι τους να το καταλάβουν.

Έχω στεναχωρεθει.. Γιατί;; (γιατί εδώ και μια ώρα γράφω και σβήνω και δεν ξέρω πως να πώ αυτό που θέλω) Γιατί όσο και (να θελω) να λέω ότι δεν μ ενδιαφέρει τι πιστεύουν οι άλλοι για μενα, καμια φορά με πληγώνει. Και κάθομαι και βάζω τα κλάματα. Και πόσο άλλο να κλάψω πια που τα δάκρυα μου έχουν στερέψει.

Δεν μπορώ να το δεχτω. Να με κρίνει κάποιος για τις πράξεις μου τα λάθη μου και τις επιλογές μου. Γιατί είναι δικές μου. Και δεν αφορά κανέναν πώς έχω επιλέξει να ντύνομαι, τι έχω επιλέξει να κάνω στη ζωή μου ή στο κρεβάτι μου. Και λοιπόν αφού δεν με καταλαβαίνεις γιατί με κρίνεις; Και αφού με κρίνεις γιατί τουλάχιστον δεν το κάνεις μπροστά μου; Και αφού δεν το κάνεις μπροστα μου γιατί θες ακόμα την παρέα  μου;

Διάβασα σ ένα βιβλίο:
"...Ίσως τελικά η δύναμη που κινεί τους ανθρώπους να είναι η παρεξήγηση. Άλλο λέω εγώ, άλλο καταλαβαίνεις εσύ, σ αυτό που καταλαβαίνεις μου απαντας και την απάντηση σου εγώ την καταλαβαίνω λάθος. Ίσως όταν λέμε <<αγαπάω κάποιον>> εννοούμε ότι τον έχουμε κάνει απλώς οθόνη και προβάλλουμε πάνω του την δική μας ταινία..."

Εχω παρεξηγηθεί. Άλλα γιατί πρέπει να απολογηθώ. Ότι έγινε έγινε.


Τετάρτη, 9 Μαΐου 2012

Η σημασία..



Δεν έχει σημασία τι κάνεις. Έχει σημασία τι είσαι. Δεν έχει σημασία ποιος είσαι τώρα. Σημασία έχει ποιος μπορείς να γίνεις. Δεν έχει σημασία τι μπορεί να πάει στραβά. Σημασία έχει τι θα κάνεις σωστά. Σημασία δεν έχει να ακούς. Σημασία έχει να σηκώνεσαι όρθιος και να χορεύεις...

Παρασκευή, 4 Μαΐου 2012

Είπα σ ένα φίλο μου για το "God is an astronaut"

Φίλος: Δεν σου επιτρέπω να γράφεις πράγματα για μενα στο ιντερνετ.
Εγώ: ;;;;;
Φίλος: Αυτό το περίεργο πράγμα που έχεις στο ίντερνετ. Αυτό το ημερολόγιο.
Εγώ: Α!ναι.....όχι δεν θα γράψω.

Αυτό μου ακούστηκε σαν πρόκληση.. Τι να πω.. Υποθέτω πως δεν είμαι καλό κορίτσι.

Τρίτη, 1 Μαΐου 2012


«Μα..θέλω να σταματήσω να αισθάνομαι»
«Απ όσο ξέρω, μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να σταματήσεις να αισθάνεσαι και αυτός είναι να πεθάνεις»
«Πρέπει να ναι πολύ δραστικός»

«Ειναι. Ίσως το πιο δραστικό πράγμα που υπάρχει. Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι για να σκοτώσεις τα συναισθήματα, όπως το ποτό ή η σκληρή δουλειά, να σμπρόχνεις όσους   βρίκονται γύρω σου όσο πιο μακρυά γίνεται  μέχρι να μην υπάρχει τρόπος για σένα να τους πιάσεις  ξανά. Αλλά ο μόνος τρόπος για να σταματήσεις να αισθάνεσαι εντελώς, για πάντα, είναι να πεθάνεις.»

«Δεν νομίζω ότι είμαι έτοιμη γι αυτό.»

«Καλύτερα. Θα γίνεις έτσι καλύτερος άνθρωπος

«
Τι εννοείς

«Εννοώ ότι, οι πιο ενδιαφέρον, καταπληκτικοί άνθρωποι που γνώρισα ποτέ, αυτοί που  επιρρέασαν και διαμόρφωσαν τον κόσμο ολόκληρο, ήταν αυτοί που πέρασαν τόσα πολλά, αλλά συνέχισαν να ζουν»

«Ακούγεται δύσκολο...»

«Είναι. Εμπεριέχεται στην ζωή.»

Κυριακή, 22 Απριλίου 2012

Πρώτος ρόλος.


Εχουμε αυτή την ιδέα πως η ζωή μας είναι ένα συγκεκρημένο είδος ταινίας και περιμένουμε από τους χαρακτήρες να συμπεριφέρονται μ ένα συγκεκρημένο τρόπο. Να διαβάζουν από το σενάριο.

Οι καλύτεροι ηθοποιοί όμως δεν το κάνουνε ποτέ. Αυτοσχεδιάζουν.

Παρασκευή, 20 Απριλίου 2012

Η κυκλοθυμικιά...


Ας κλαψουμε για λίγο τώρα.
Για λόγια που είπαμε
-και για εκείνα που έμειναν κρυμένα μέσα μας.
Ας κλάψουμε για τις ευάλωτες, όμορφες βραδιές
και για τα κρύα, σιωπηλά πρωινά.
Για τα δευτερόλεπτα που έφυγαν γρήγορα.
Ας κλάψουμε για τα όνειρα.
Για αυτά που πήρε ο άνεμος
και για αυτά που πάλεψαν στα άγρια κύμματα.
Για τις φαντασιώσεις που λικνίζονται πίσω από τα υγρά μας βλέφαρα.
Ας κλαψουμε για τα ξεθωριασμένα γέλια.
Τα τελευταία τραγούδια, τις τελευταίες λέξεις.
Ας κλάψουμε για όλα εκείνα που θα μπορούσαν να υπάρχουν, αλλά δεν υπάρχουν.
Ας κλάψουμε για όλα εκείνα που δεν θα υπήρχαν ποτέ, κι όμως υπάρχουν.
Ας κλάψουμε για το αύριο,
και για το χθές.

Ας χορέψουμε τώρα. Το θέλω.
Για την τελευταία πινελιά. Το τελευταίο αντίο.

Και τώρα ας γελάσουμε.....

Γαμώτο. Μακάρι να χα γράψει αυτό που πραγματικά ήθελα. Συγκρουόμενα συναισθήματα, αϋπνία και κυκλοθυμία.

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2012

Οι άσσοι και τα μηδενικά

Μπορεις να είσαι όσο λογικός και αντικειμενικός θέλεις, Δεν πρόκειτε να αλλάξεις το πως αισθάνομαι.

Για να στο πω και αλλιώς. Λέγοντας μου ότι το φαγητό είναι έτοιμο σε μία ώρα δεν με κάνεις να πινάω λιγότερο.

Η ζωή καμια φορά είναι αστεία.

Κυριακή, 15 Απριλίου 2012


Η καρδιά φτιάχτικε για να χτυπάει. Και ο αέρας για να αναπνέεται. Το δέρμα σου φτιάχτικε για να θυμάται πως ένιωθε το δικό μου. Και κάποια τραγούδια φτιάχτικαν για να παίζουν στο repeat. Και ο ήλιος φτιάχτικε για να πέφτει κάτω. Και εμείς φτιαχτίκαμε για να τον αγνωούμε όταν ξανασηκώνεται. Και οι μέρες φτιάχτικαν για να περνάνε. Και οι νύχτες για να ακολουθούνε, Και τα μάτια σου φτιάχτικαν να κλαίνε όταν πονάς.

Εγώ όμως δεν φτιάχτικα για να πληγώνω. Δεν είχα σκοπό ποτέ να σε πληγώσω.

Αλλά υποθέτω πως όλοι αυτό λένε.

Τρίτη, 10 Απριλίου 2012

books



“Please, no matter how we advance technologically,
please don't abandon the book. There is nothing in
our material world more beautiful than the book."
Patti Smith

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2012

Το παιχνίδι


Και όπως έπεφτε η νύχτα οι δαίμονες μέσα της άρχισαν να παίρνουν ζωή. Απόψε ήταν έτοιμοι να κατασπαράξουν την αγάπη του. Και αυτός την κοίταξε μέσα στα μάτια της μ αυτό το ονειροπόλο βλέμμα, σαν να ήξερε τι θα ακολουθούσε. Το ήξερε πολύ καλά. Την ήθελε τόσο πολύ όσο τον ήθελε κι αυτή. Τα φίδια μέσα της γέμισαν τα δόντια τους με πάθος και τα έμπηξαν στις φλέβες της. Είχε καεί στο εσωτερικό της και αυτό τον έκανε να διψάει ακόμα παραπάνω γι αυτήν.
Εκείνη τον φίλησε απελευθερώνοντας έτσι τους παγιδευμένους της δαίμονες. Η δίψα στον λαιμό του άρχισε να γίνεται πιο έντονη καθώς άρχισε να τυλίγεται γύρω απ το κορμί του. Τα ρούχα της άρχισαν να πέφτουν σαν πέταλα από τριαντάφυλλο στο έδαφος και το δέρμα της έλαμπε κάτω απ το φως του ,σχεδον γεμάτου, φεγγαριού αντανακλώντας τις επιθυμίες της. Τον φίλησε στην ράχη παίζοντας παιχνίδια με τις φαντασιώσεις του. Εκείνη την στιγμή χάραζε το όνομά της στην ψυχή του. Και άφησε την μοίρα της στα χέρια του, το μόνο που ήθελε ήταν να πνιγεί στην αγάπη του.
.
..
...
Και οι δαίμονες μου ικανοποιήθηκαν. Και αυτή η νύχτα θα μείνει για πάντα κρυφή.
Έτσι;

Κυριακή, 1 Απριλίου 2012

Φώτα....



Έχεις ποτέ προσπαθήσει να ρίξεις μια ματιά πίσω από το τζάμι του αυτοκινήτου σου την νύχτα, περιμένοντας το φανάρι να γίνει από κόκκινο πράσινο; Θα δείς σμήνη από φωτάκια να σε προσεγγίζουν. Τα φώτα των διάφορων οχημάτων που σε πλησιάζουν. Θα δείχνουν κάπως έτσι:


Θα τα δεις να συγχωνεύονται σε μια φωτεινή δέση. Και ενώ θα κοιτάς αυτό το σύμπλεγμα από κίτρινους σπινθήρες, δεν θα μπορείς ποτέ να υπολογίσεις πόσο κοντά είναι και πόσα λεπτά θα τους πάρει για να σας φτάσουν. Αλλά αν ανοιγοκλείσεις τα μάτια σου μια δυο φορές θα τα δεις να σταματάνε το ένα μετά το άλλο δίπλα σου, σαν πεφταστέρια. Και εκεί θα διαπιστώσεις ότι ο χρόνος τρέχει με μια ανεξήγητη ταχύτητα.

Και για μια στιγμή τόσο αυθόρμητα αρχίζουμε και τραγουδάμε μαζί το τραγούδι που παίζει το ράδιο. Και μετά σταματάμε σαν αυτή η στιγμη να μην υπήρχε ποτέ. Και μετά η στιγμή φεύγει. Για 4 μήνες περίμενα με τόση αγωνία να σε δω. Και επιτέλους σε έχω δίπλα μου. Και την επόμενη μέρα, το μόνο που μένει είναι έκπληξη για το πώς ο χρόνος μπορεί να μας μετατρέψει σε τυφλούς.

Κινητό που δονείται.

Μήνυμα: "Μου λείπεις. Θέλω να μαστε μαζί. Δεν είναι ωραίες οι μερες μου χωρις εσένα"


Κι αυτό ταλαιπωρεί τις σκέψεις μου ακόμα περισσότερο. Γιατί ειλικρινά, με τον έναν είμαστε αρκετά χρόνια μαζί. Μαλώνουμε χωρίζουμε τα ξαναβρίσκουμε. Και είναι και αυτή η καταραμένη η απόσταση που δεν βοηθάει. Και ο άλλος... Ο άλλος γεμίζει τα κενά του πρώτου. Γεμίζει τις μέρες μου, γεμίζει την καρδιά μου, γεμίζει το κρεβάτι μου. Γιατί είναι δίσκολο να είσαι με κάποιον που είναι τόσο μακρυα αλλά εσύ τον θες τόσο κοντά. Και ξέρω ότι κλέβω..και ότι γίνομαι άδικη..

Και εκείνη την στιγμή γυρνάω και σου λέω: "Δεν θέλω να 'μαστε άλλο μαζί. Υπάρχει κάποιος άλλος και δεν ήμουν ειλικρινής. Συγνώμη. "

Και εκείνη την στιγμή μια φαινομενικά υπέροχη μέρα μετατρέπεται σε θλιβερή από τον πυροβολισμό της δήλωσής μου, χωρις καν να σου δώσω την ευκαιρία να το σταματήσεις.

Το βλέπω. Ότι οι στιγμές, οι πιο πολυαναμενόμενες, περνούν και εξαφανίζονται τόσο γρήγορα. Ακριβώς όπως τα φώτα που μας προσεγγίζουν. Ούτε που κατάλαβα πότε το φανάρι έγινε πράσινο και όλα τα φώτα δίπλα μου και πίσω μου είχαν φύγει. Είναι αστείο πως καμιά φορά οι στιγμές καταστρέφονται τόσο γρήγορα, σωστά;

Η στιγμή έχει φύγει.
Όπως πολλές στιγμές που λαχταρούν να ξαναρθουν στην επιφάνεια για να νιώσουν ζωντανές και πάλι.
Πολλές, πολλές από αυτές.
Μακάρι να μπορούσα να υπολογίσω πόσο καιρό θα κάνει στα φωτάκια να με πλησιάσουν έτσι ώστε να προετοιμάσω τον εαυτό μου να ζήσει την αναμενόμενη στιγμή στο μέγιστο. Ίσως το έκανα. Ίσως πάλι και να μπορούσα καλύτερα.
.
.
.
.
.
.
Κι όλα αυτά σε μια στιγμή.


Σάββατο, 3 Μαρτίου 2012

Sadness is a blessing..


Μου χε πει κάποιος κάποτε ότι είναι εντάξει να σαι λυπημένος καμιά φορά. Υπάρχει μια ομορφιά στον πόνο.
Τον πιστεύω.
Πέρασα κάποιες κουραστικές μέρες με γιατρούς σε νοσοκομεία.
Υπάρχουν κάποια πράγματα στην ζωή μου που θα ήθελα να τε έχω υπό έλεγχο, αλλά δεν τα χω.
Όλα ήταν τόσο θαμπά τις τελευταίες μέρες.
Το μυαλό μου στριφογυρνούσε άγρια και η καρδιά μου ήταν ανύσηχη.
Πάντα είχα ανύσηχη καρδια. Ειδικά τους τελευταιους μήνες.
Και ακόμα πιο πολύ τις τελευταίες μέρες.
Μου είναι τόσο δύσκολο να το περιγράψω με λέξεις.
Δεν είμαι καλά αυτη τη στιγμή αλλα θα είμαι.
Το ξέρω ότι θα είμαι.
Είμαι ευγνώμων, είμαι αισιόδοξη, είμαι χαρούμενη που είμαι λυπημένη.
Και στο κατω κάτω όλοι έχουν αναποδιές, όλοι κουράζονται, το θέμα είναι ποιος συνεχίζει ακόμα κι αν ειναι.





Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

4


1+2 = 4
2-1 = 4
3/2 = 4
4*0 = 4
1/4 = 4
1-3 = 4
2*2 = 4
2-4 = 4
3*1+1-2 = 4
1+2+3 = 4
1-2 = 4
4-1+0 = 4
3*2 = 4
1+1= 4
3-4 = 4
Και οι μεταθέσεις και οι συνδυασμοί συνεχίζονται για πάντα.


Μπερδευτήκατε;; Εγώ να δείτε.


Υ.Γ. Είμαι πολύ απασχολημένη αυτες τις μερες και δεν μπορώ να σχολιασω στις αναρτήσεις σας. σας δια βάζω όμως πάντα. Πάντα.

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2012

regrets



Μερικές φορές εύχομαι να υπήρχε ένας τρόπος να συνειδητοποιούμε την αξία των ανθρώπων την στιγμή που είναι μαζι μας. Όχι όταν τελειώνουν με μας. Όταν φεύγουν. Πεθαίνουν για πάντα.
Μακάρι να χα το κουράγιο να τους πω οτι σημαίνουν τα πάντα για μενα. Ότι η απουσία τους θα αποτελέσει ένα κενό στην ζωή μου, τόσο ισχυρή και ευρεία .

Αλλά οι καιροί έχουν περάσει τώρα. Και το μόνο που έχει μείνει είναι λύπη. Πάντα.



Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2012

Μ'αγαπάς;




Το ξέρω έχω καιρό να γράψω. Ας πούμε ότι ήταν μια περίοδος κακής τύχης. Και έχω τόσα πολλά να πω... :-)
3 εβδομάδες σε λέξεις
κούραση/ σπασμένο λάπτοπ/ που πήγαν όλα μου τα λεφτά;/ δάκρυα/ αεροδρόμια/ όνειρα/ εκατοντάδες φωτογραφίες/ αποτυχία/ νοσοκομεία/ αϋπνίες/ εσύ.

Αλλά δεν μ αρέσει να παραπονιέμαι. Όλα καλά. Πάντα υπάρχουν ευκαιρίες.

Εν το μεταξύ πήρα και ένα βραβειάκι απ το ηλιανάκι (γιατί μπορεί να έλειπα αλλά έχω διαβάσει τα πάντα. ) Τι αγαπώ;;;

  • Αγαπώ την αδερφή μου πιο πολύ από οτιδήποτε άλλο σ αυτόν τον κόσμο. Και αγαπώ το πρόσωπό της όταν μου χαμογελάει και μου λέει "Αδερφούλα σ αγαπώ"
  • Αγαπώ τις ηλιόλουστες μέρες.
  • Αγαπώ τις χιονισμένες μέρες.
  • Αγαπώ το παγωτό!
  • Αγαπώ να κοιτάω παλιές φωτογραφίες και να ανακαλύπτω χαρούμενες στιγμές.
  • Αγαπώ να βλέπω τις αγαπημένες μου ταινίες ξανά και ξανά... και ξανά!
  • Αγαπώ τα πορτοκάλια.
  • Αγαπώ τα λουλούδια. Αν μπορούσα θα είχα έναν τεράστιο κήπο στην αυλή μου με όλων των ειδών τα λουλούδια. Αλλά δεν μπορώ.
Αυτά..

Υ.Γ. : Να μην ξεχάσω. Υπάρχουν πολλά μονοπάτια για την ευτυχία. Οχι μόνο ένα.


Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2012

Ευχαριστώ


Μια μεγάλη μεγάλη μεγάλη μεγάλη τεράστια αγκαλιά απο μένα για σας.


Υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα (ναι και ανθρώπους) που θα ευχόμουν να είχα διαγράψει απ την ζωή μου. Και ξέρω ότι δεν μπορώ αν και θα ευχόμουν να ήταν τόσο εύκολο. Αλλά η ζωή δεν είναι εύκολη και έχει και αυτή τα σκαμπανεβάσματα της. Τώρα τελευταία φαίνεται πως η δικιά μου έχει μόνο κατηφόρες γιατί πάντα βρίσκω κάποιον άνθρωπο που με σπρώχνει κι εγώ πέφτω.
Υπάρχουν όμως και κάποιοι άνθρωποι που είμαι πολύ ευγνώμων που τους έχω στην ζωή μου. Είμαι πολύ τυχερή που που τους γνώρισα και που βρίσκονται πάντα κοντά μου να με στηρίζουν. Είναι περίεργο γιατί ακόμα και όταν δεν ξέρουν για το τι κλαίω μου λένε να μαζέψω τα κομματάκια μου και να συνεχίσω.
Υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι που ακόμα και αν δεν τους έχω γνωρίσει προσωπικά, κάθονται και διαβάζουν τα προβλήματα μου, σχολιάζουν και δείχνουν το ενδιαφέρον τους και υποθέτω αυτό είναι που μετράει.

Ένα ευχαριστώ σε όλους. Και σ αυτούς που προσπαθούν με κάθε τρόπο να με ρίξουν, και σ αυτούς που είναι πάντα εκεί για να με σηκώσουν.......
.....και σ εσας.
το εννοώ.
:-)))))