Ευχαριστώ

Μια μεγάλη μεγάλη μεγάλη μεγάλη τεράστια αγκαλιά απο μένα για σας.

Υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα (ναι και ανθρώπους) που θα ευχόμουν να είχα διαγράψει απ την ζωή μου. Και ξέρω ότι δεν μπορώ αν και θα ευχόμουν να ήταν τόσο εύκολο. Αλλά η ζωή δεν είναι εύκολη και έχει και αυτή τα σκαμπανεβάσματα της. Τώρα τελευταία φαίνεται πως η δικιά μου έχει μόνο κατηφόρες γιατί πάντα βρίσκω κάποιον άνθρωπο που με σπρώχνει κι εγώ πέφτω.

Υπάρχουν όμως και κάποιοι άνθρωποι που είμαι πολύ ευγνώμων που τους έχω στην ζωή μου. Είμαι πολύ τυχερή που που τους γνώρισα και που βρίσκονται πάντα κοντά μου να με στηρίζουν. Είναι περίεργο γιατί ακόμα και όταν δεν ξέρουν για το τι κλαίω μου λένε να μαζέψω τα κομματάκια μου και να συνεχίσω.

Υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι που ακόμα και αν δεν τους έχω γνωρίσει προσωπικά, κάθονται και διαβάζουν τα προβλήματα μου, σχολιάζουν και δείχνουν το ενδιαφέρον τους και υποθέτω αυτό είναι που μετράει.

Ένα ευχαριστώ σε όλους. Και σ αυτούς που προσπαθούν με κάθε τρόπο να με ρίξουν, και σ αυτούς που είναι πάντα εκεί για να με σηκώσουν.......

.....και σ εσας.

το εννοώ.

:-)))))

2011

Γιατί βιάζεσαι τόσο; Μόλις είχα συνηθίσει να γράφω το όνομά σου και τώρα φεύγεις; Ευχαριστώ 2011 που με έκανες ένα χρόνο μεγαλύτερη. :-)

Ίσως η νέα χρόνια να σας βρει στο κρεβάτι με 40 πυρετό ( σαν κι εμένα. ) Ίσως σήμερα να κερδίσετε το λαχείο ή το τζοκερ ( αλλά μάλλον όχι Q=|)

Μην σταματάτε να κυνηγάτε τα όνειρά σας. Καλή και δημιουργική χρονιά σε όλους γεμάτη υγεία και αγάπη

2012 αγκαλιές και φιλιά :-*

personal growth

Fun and recreation: 7

Physical environment: 5

Business/ Career: 3

Finances: 4

Health: 8

Family and friends: 6

Romance: 8

Personal growth: 10

forgetting - forgotten

Και όλοι οι ήχοι ξαφνικά εξαφανίστηκαν.

Μόνο ο αέρας ψιθύριζε στο αυτί μου

σιγά, σαν να μην ήθελε να με τρομάξει, πριν φύγει και αυτός.

Μακαρυ να μπορούσα να τον ακολουθήσω,

Θα πετούσα τόσο γρήγορα.

Δεν θα πέθενα, δεν θα εξαφανιζόμουνα, θα ήμουνα εδώ και παντου.

Αλλά δεν μπορώ.

Με καίνε οι ματιές που μου ρίχνει από πίσω.

Και η σιωπή συνεχίζει να υπάρχει καθώς ο χρόνος επιβραδύνεται μπροστα στα ματια μου.

Και μετά ο ήχος της καρδιας σου

Και μετα ο ήχος της καρδιας μου

Και μετα δύο μεθυσμένες συγχρονισμένες αναπνοές.

Και η καρδιά μου συνεχίζει να χτυπάει

και ο κόσμος γεμίζει χρώματα και ήχους πάλι.

Και εκείνη την στιγμή ήξερα ότι ποτέ δεν θα με συγχωρέσεις...

..και ποτέ δεν θα με ξεχάσεις.

Ημιτελης.

Μπερδεμένη.

You are my new dream..

"If you want to make your dreams come true, the first thing you have to do is wake up."

- J.M. Power

Λοιπόν είμαι ξύπνια τώρα και τελείως έτοιμη.

Στις αναμνήσεις που κρατάει το σκοτάδι

Πριν ένα χρόνο, αφού πέθανε η γιαγιά μου, βρήκα μια μεγάλη τσάντα στο δωμάτιο της γεμάτη με παλιές φωτογραφίες και αποφάσισα να την κρατήσω. Προχθές λοιπόν άρχισα να τις βλέπω όλες, μία μια, και πολύ προσεχτικά. Μια φωτογραφία (δεν ήθελα να ανεβάσω την πραγματική) μου τράβηξε την προσοχή. Έδειχνε έναν άντρα, με στολή, ναυτικού, πάνω σ ένα καράβι και από πίσω έγραφε:

"Τώρα πια αξίζουμε να λεγόμαστε φίλοι

Αφού ένα κομμάτι σου ζει μέσα μου

Και ένα δικό μου κομμάτι ίσως ζει σ εσένα

Ελπίζω να περνάω καμιά φορά απ το μυαλό σου

Γιατί απ το δικό μου δυστυχώς περνάς συνέχεια

Να με σκέφτεσαι στις δύσκολες αλλά και στις ήρεμες ώρες.

Στις αναμνήσεις που κρατάει το σκοτάδι

Σου εύχομαι να αγαπήσεις κάποιον τόσο πολύ όσο αγαπώ εγώ εσένα."

Εγώ το βρήκα υπέροχο, γιατί ξέρω την γιαγιά μου,και μου άφησε μια γλυκιά αίσθηση μυστηρίου και συγκίνησης. Ο άντρας στην φωτογραφία κανείς δεν ξέρει ποιος είναι (σίγουρα δεν είναι ο παππούς μου) και τα λόγια του ίσως να μην είναι ακριβώς αυτά γιατί τα γράμματα ήταν δυσνόητα και μισοσβησμένα. Αλλά μια αγάπη σαν κι αυτή, παλιά αγάπη, είναι πραγματική αγάπη.

Γιαγιά, ποιο ήταν το μυστικό σου;

Κάτι τέτοια μικρά πράγματα με κάνουν να πιστεύω στην αγάπη λίγο περισσότερο. :-))

Pablo

“Each second we live is a new and unique moment of the universe, a moment that will never be again. And what do we teach our children? We teach them that two and two make four, and that Paris is the capital of France. When will we also teach them what they are? We should say to each of them: Do you know what you are? You are a marvel. You are unique. In all the years that have passed, there has never been another child like you. Your legs, your arms, your clever fingers, the way you move. You may become a Shakespeare, a Michelangelo, a Beethoven. You have the capacity for anything. Yes, you are a marvel. And when you grow up, can you then harm another who is, like you, a marvel? You must work, we must all work, to make the world worthy of its children.”

- Pablo Picasso.