Ξέχασα να βάλω τίτλο σε αυτο

Όλα αυτά που γράφω είναι γραμμένα σε κώδικα, φτιαγμένο από τους μάστορες της γλώσσας.

Όσα δεν είναι-αυτές οι λίγες λέξεις ειλικρίνειας-  θάβονται μέσα σ όλα τα άλλα κάνοντας το ακόμα πιο δύσκολο να αποκρυπτογραφήσεις οτιδήποτε πραγματικό.

Στο τέλος γίνονται ένας μπερδεμένος χείμαρρος από μερικώς συνταγμένα ρήματα ουσιαστικά και επίθετα.Αλλά τι περίμενες;

Ότι θα είναι όλα απλά;

Ξέρεις, είναι.  Άμα κόψεις όλες τις υπερβολές, κομμάτι κομμάτι,  θα δεις ένα πάζλ που φτιάχτηκε να λέει:

Όλα.Αυτά.Δεν.Σημαίνουν.Τιποτα.

Ξέρω δεν είναι αυτό που ήθελες.

Αλλά τι περίμενες;

Αποδεχόμαστε την αγάπη που πιστεύουμε ότι αξίζουμε.

Με αγγίζει σαν να είμαι  φτιαγμένη από χρυσάφι, κάτι πολύτιμο και απίστευτο ενα θαύμα της φύσης με δέρμα και νεύρα.
Λέει ότι οι γοφοί μου είναι σαν να είναι ζωγραφισμένοι και χαϊδεύει τα πόδια μου σαν να είναι κάτι ιερό.
Και με τρομοκρατεί αυτο, αυτή η ευλάβεια.
Ποιος μπορεί να αντέξει όλη αυτή την επιθεώρηση;
Να συμπεριφέρεται κάποιος στα μέρη του κορμιου σου σαν να είναι μικροι θησαυροί...
Ήμουνα σίγουρη ότι του είχαν ξεφύγει οι μικρές λεπτομέρειες.
Ότι είχα καταφέρει με κάποιο τροπο να κρύψω τις ατέλειες μου, έστω και προσωρινά.

Μου πήρε καιρό για να καταλάβω ότι εγώ ήμουνα η τυφλή.

Ότι οι ατέλειες που βλέπεις σε έναν καθρεφτι ή σε ένα μαγιό δεν είναι πράγματα για να τα κρύψεις απο κάποιον , αλλά πράγματα για να ερωτευθεί κάποιος.

Μου πηρε καιρό για να το καταλάβω.
Και θα μου πάρει καιρό για να το πιστεψω..

Ο κόσμος είναι γεμάτος από λόγους για να κλάψεις.
Αλλά θα το πω, ξανά και ξανα, ΟΛΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΜΟΡΦΟΙ.

Πότε σταματήσαμε να ακούμε;

Και εγώ τι είμαι, ευλογημένη ή καταραμένη;;;

Και κάθομαι και σκέφτομαι πως θα ήταν ο κόσμος αν δεν υπήρχε αυτό που λέμε αγάπη.
Οι άνθρωποι θα ζούσαν, κανένας δεν θα νοιάζονταν. Κάποιοι θα νικούσαν κανένας δεν θα νοιάζονταν. Κάποιοι θα έχαναν, κανένας δεν θα νοιάζονταν. Οι άνθρωποι θα πέθαιναν ... κανένας δεν θα νοιάζονταν.
Θα ήταν μια ευλογία;;
Ή θα ήτανε κατάρα;

Δεν μ αρέσει να κλαιν οι άνθρωποι όταν κάποιος φεύγει. Κι εγώ κλαίω.Δεν μπορώ να το σταματήσω. Άμα δεν τους είχαμε αγαπήσει δεν θα χρειάζονταν να νιώσουμε όλη αυτή την αγωνία του να τους χάσουμε. Μου φαίνεται πως όσο πιο πολύ αγαπάς τόσο πιο πολύ χώρο αφήνεις μέσα σου στον πόνο για να σε στοιχειώσει.
Πριν 3 βδομάδες περίπου έχασα τον πατέρα μου και δεν μπορώ να πω και πολλά και δεν μπορω να κάνω και τίποτα γιατί ξέρω ότι δεν θα γυρίσει πίσω. Αλλά δεν μπορώ να βλέπω τους ανθρώπους γύρω μου να κλαινε και δεν μπορώ να τους πω να μην το κάνουν γιατί κι εγώ κλαιω.  Και τα μάτια μου έχουν κλάψει πιο πολύ από ποτέ και η καρδιά μου έχει πονέσει πιο πολύ από ποτέ και δεν νομίζω ότι η λέξη πονος μπορεί να εκφράσει απόλυτα αυτό που αισθάνομαι.  
Ακόμα θυμάμαι τα τελευταία λόγια που μου είπε, τι συνήθιζε να φοράει, πως μύριζε, τι τον έκανε να χαμογελάει.....

Απλά νομίζω οτι χρειαζομαι λίγο χρόνο ακόμα μέσα μου για να κάνω το "είναι", "ήταν"..το "τώρα" "τότε" και το "θα", "ποτέ ξανα"...

Τι γλυκόπικρο συναίσθημα που είναι η αγάπη.
Και τι απρόβλεπτη ιστορία που είναι η ζωή.

I, II, III

i

ξεριζώνω από μέσα σου όλη την ψυχή σου με μανία
(όπως βγάζει κανείς την ψίχα από το αβοκάντο με το κουτάλι)
γιατί θέλω να τη δω.

θέλω να μεγαλώσει
και να ανοίξει σαν στόμα
και να με καταπιεί.
θέλω να δω τα δόντια της.

ii

κάποιες φορές όταν τα πρόσωπά μας ήταν τόσο κοντά-αγγίζονταν
είχες μόνο ένα μάτι, πραγματικά!
ήταν μία από κείνες τις στιγμές που θα ορκιζόμουν
πως σ αγαπούσα.
η γοητεία του Κύκλωπα υποθέτω.

iii

Λένε για τις αστραπές
ότι ποτέ δεν χτυπάνε στο ίδιο σημείο δύο φορές.
αλλά νομίζω ότι μία φορά μπορεί  να είναι αρκετή.

Αποχαιρετιστήριος λόγος... (γκουχου γκουχου)

Αυτό είναι το τέλος. Από δω και στο εξής θα ήμαστε χώρια..
Μην ρήξεις το φταίξιμο στο κορίτσι που κάποτε ήμουνα.
Γιατί οι υποσχέσεις του ήταν πραγματικές.

Ένα κομμάτι του εαυτού μου πάντα θα αγαπάει ένα κομμάτι του δικού σου.
Παγιδευμένο στο χρόνο σε ένα μέρος πολύ μακρυά από εδώ που βρισκόμαστε.
Θαμμένο στις αναμνήσεις που κανείς δεν μπορεί να καταστρέψει.
Αλλά και κανείς δεν μπορεί να ξαναφτιάξει.

Όχι. Μπορείς να ρήξεις το φταίξιμο στην συνεχή περιστροφή της γης
και στο ότι το χέρι μου μπορεί να ταιριάξει σε ένα άλλο..  και σε ένα άλλο..
Ρήξε το φταίξιμο στον ήλιο και στην ζέστη
και στην ανάγκη του ανθρώπου
να αγαπηθεί.
  

Μίλα μου βρώμικα

Ήταν μεθυσμένος και μου κολλούσε με έναν τρόπο που μισώ, αλλά πως να το κανουμε ημουν κολακευμένη.
Μου ψιθύριζε στο αυτί μου πράγματα που δεν μπορουσες να βγάλεις νόημα.
Πράγματα που δεν θα θυμόταν το πρωί.
Κάτι ζηλιάρικα χέρια τον τραβούσαν μακρυά μου αλλά δεν ήταν ποτέ αρκετα  γρήγορα για να προλάβουν ένα μικρό φιλί ή ένα απαλό άγγιγμα.

 Δεν μπορούσα να σταματήσω τις άκρες των χειλιών μου απο το να κουνηθούν, όταν μου είπε μεσα σε όλη του την μεθυσμένη γοητεία ότι του αρέσω.
(Πραγματικά του αρέσω.)
Το μισώ -πάντα το μισούσα- όταν κάποιος με αναγκάζει να κάνω κάτι που δεν θέλω. Ακόμα και να χαμογελώ.

Και δεν ήταν  δίκαιο γιατί αυτός ήταν μεθυσμένος και εγώ αρκετά νηφάλια
για να δω πέρα από τα βρώμικα λόγια και τα φιλιά στο αφτί.
Αρκετά νηφάλια για να μην το αφήσω να με επηρεάσει.
Αλλά το έκανε.


(Και το μισώ και αυτο)

goodbyes

Ο κόσμος είναι μικρός.

Θα συναντηθούμε ξανα.

Δεν θα με θυμάσαι.

Αλλά εγώ θα σ αγαπάω το ίδιο.