μια εικόνα

Τελικά τι ισχύει:

Μια εικόνα ειναι χίλιες λέξεις

ή μια εικόνα είναι μόνο μία απάτη;

random

..Γι αυτό πιεεεεεε!!

...Γι αυτο καλύτερα σε κάποια θέματα να το βουλώνουμε...

Και καπως ετσι πέφτεις στα ναρκωτικά..

Το κεφάλι σου ειναι έτοιμο να σπάσει. Πρέπει να διαβάσεις.Πρέπει να κάνεις μια αθλια εργασια.Πρέπει να βρεις καινουριο σπιτι. Θες να ξεκόψεις από τους "φιλους" που σε καταστρέφουν. Πρέπει...Θέλεις...Πρέπει... Εισαι ενα βήμα από τα ναρκωτικα..

Κλείνεις τα μάτια σου..

ξυπνάς στις 2:39

Και διαβάζεις αυτό το μηνυμα:

"Όλα θα είμαι μια χαρα..ολα θα φτιάξουν.. Θα το δεις."

Δεν θέλω απλά τα πράγματα να φτιάξουν και να ειναι μια χαρά..Θέλω να είναι σωστά. Και φανταστικά. Και υπέροχα.Και εγωιστικά..Ακριβως όπως τα θέλω...ΤΩΡΑ!

-Εντάξει, προσγειώνομαι..-

αξφρηςκδξ

ούτε να το περιγράψω δεν μπορω.

έχω χάσει και τις λέξεις.

υποθέτω ότι αυτό σημαίνει κάτι.

δεν είμαι σίγουρη για το τι θα κάνω μετά

ή ακόμα και άμα κάνω λάθος.

αλλά και πάλι πως θα ξέρω χωρίς να κάνω αυτό το λάθος;

.

.

.

...i can't.....

Προκλήσεις.

Θα το κάνω.

Είμαι περήφανη που κάνω αυτό το βήμα.

Η αλήθεια είναι ότι φοβάμαι

αλλά ελπίζω.

Δέχομαι την πρόκληση.

Dear,

Πρέπει πάντα να θυμίζω στον εαυτό μου ότι:

Δεν μπορώ να ελέγχω τις πράξεις κάποιων ανθρώπων ή ακόμα και του κόσμου όλου.

Δεν μπορώ να μαι υπεύθυνη για το τι λένε, τι κάνουν ή τι δεν κάνουν.

Μπορώ μόνο να ελέγχω τις δικές μου πράξεις και αντιδράσεις. Ειμαι υπεύθυνη μόνο για τον εαυτό μου, για τα ουσιαστικά, ρήματα, επίθετα που χρησιμοποιώ ΕΓΩ.

Γιατί ειναι τόσο δύσκολο να ακολουθήσω την δική μου συμβουλή;

Αλλα ορκίζομαι, ώρες ώρες κάποιοι άνθρωποι με βγαζουν απ τα ρουχα μου. Θέλω να φωνάξω,να ουρλιάξω, να τους πατήσω κλοτσιά στα μούτρα. Τις περισσότερες φορές αρκούμαι σ ένα βλέμα που τα λέει όλα αυτά..

Μια μέρα ομως θα ξεχάσω τους τρόπους μου................................................. και αυτό θα πονέσει...ΠΟΛΥ.

P.S. I don't love you anymore (a.k.a FUCK you)

Ειχα μια φίλη κάποτε..Και την αγαπούσα πολυ.Περνουσαμε ολη την μέρα μαζι..Καναμε σχεδια μαζι.Σκεφτόμασταν πως θα σπουδαζαμε μαζι, πως θα πηγαιναμε διακοπες μαζι οταν θα μεγαλωναμε, πως η μια θα πάντρευε την αλλη και άλλα τετοια..Λοιπον πριν απο 3 χρονια περιπου η μαμα της εκρινε οτι δεν ειμαι κατάλληλη παρεα γι αυτην.Την ωθούσα στον κακό τον δρόμο,λέει, και την επηρέαζα αρνητικά. Και αυτη φυσικα ακουσε την μαμα και τον μπαμπα. Στεναχωρήθηκα.. Για ενα χρονο δεν μιλουσαμε καθολου. Μετα αρχισε να μου λέει γεια οποτε με εβλεπε.Τωρα τελευταια με παιρνει κανα τηλεφωνο που και που για να με ρωτησει πως τα παω με την σχολη.Ξερω οτι δεν φταιει μονο αυτη, κυριως φταινε οι στενόμυαλοι- χουντικοι γονεις της.Αλλα εγω δεν μπορω να την συγχωρέσω. Γιατι δεν μπορω να ξεχάσω πόσο ηλίθια ένιωθα για μια βδομαδα. Οι άνθρωποι αλλάζουν το ίδιο και τα συναισθήματα.

Δεν υπαρχει λόγος που το γράφω..

Απλά ήθελα να το πω..