Η σημασία..

Δεν έχει σημασία τι κάνεις. Έχει σημασία τι είσαι. Δεν έχει σημασία ποιος είσαι τώρα. Σημασία έχει ποιος μπορείς να γίνεις. Δεν έχει σημασία τι μπορεί να πάει στραβά. Σημασία έχει τι θα κάνεις σωστά. Σημασία δεν έχει να ακούς. Σημασία έχει να σηκώνεσαι όρθιος και να χορεύεις...

Είπα σ ένα φίλο μου για το "God is an astronaut"

Φίλος: Δεν σου επιτρέπω να γράφεις πράγματα για μενα στο ιντερνετ.
Εγώ: ;;;;;
Φίλος: Αυτό το περίεργο πράγμα που έχεις στο ίντερνετ. Αυτό το ημερολόγιο.
Εγώ: Α!ναι.....όχι δεν θα γράψω.

Αυτό μου ακούστηκε σαν πρόκληση.. Τι να πω.. Υποθέτω πως δεν είμαι καλό κορίτσι.

«Μα..θέλω να σταματήσω να αισθάνομαι»
«Απ όσο ξέρω, μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να σταματήσεις να αισθάνεσαι και αυτός είναι να πεθάνεις»
«Πρέπει να ναι πολύ δραστικός»

«Ειναι. Ίσως το πιο δραστικό πράγμα που υπάρχει. Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι για να σκοτώσεις τα συναισθήματα, όπως το ποτό ή η σκληρή δουλειά, να σμπρόχνεις όσους   βρίκονται γύρω σου όσο πιο μακρυά γίνεται  μέχρι να μην υπάρχει τρόπος για σένα να τους πιάσεις  ξανά. Αλλά ο μόνος τρόπος για να σταματήσεις να αισθάνεσαι εντελώς, για πάντα, είναι να πεθάνεις.»

«Δεν νομίζω ότι είμαι έτοιμη γι αυτό.»

«Καλύτερα. Θα γίνεις έτσι καλύτερος άνθρωπος.»

«Τι εννοείς;»

«Εννοώ ότι, οι πιο ενδιαφέρον, καταπληκτικοί άνθρωποι που γνώρισα ποτέ, αυτοί που  επιρρέασαν και διαμόρφωσαν τον κόσμο ολόκληρο, ήταν αυτοί που πέρασαν τόσα πολλά, αλλά συνέχισαν να ζουν»

«Ακούγεται δύσκολο...»

«Είναι. Εμπεριέχεται στην ζωή.»

Πρώτος ρόλος.

Εχουμε αυτή την ιδέα πως η ζωή μας είναι ένα συγκεκρημένο είδος ταινίας και περιμένουμε από τους χαρακτήρες να συμπεριφέρονται μ ένα συγκεκρημένο τρόπο. Να διαβάζουν από το σενάριο.

Οι καλύτεροι ηθοποιοί όμως δεν το κάνουνε ποτέ. Αυτοσχεδιάζουν.

Η κυκλοθυμικιά...

Ας κλαψουμε για λίγο τώρα.
Για λόγια που είπαμε
-και για εκείνα που έμειναν κρυμένα μέσα μας.
Ας κλάψουμε για τις ευάλωτες, όμορφες βραδιές
και για τα κρύα, σιωπηλά πρωινά.
Για τα δευτερόλεπτα που έφυγαν γρήγορα.
Ας κλάψουμε για τα όνειρα.
Για αυτά που πήρε ο άνεμος
και για αυτά που πάλεψαν στα άγρια κύμματα.
Για τις φαντασιώσεις που λικνίζονται πίσω από τα υγρά μας βλέφαρα.
Ας κλαψουμε για τα ξεθωριασμένα γέλια.
Τα τελευταία τραγούδια, τις τελευταίες λέξεις.
Ας κλάψουμε για όλα εκείνα που θα μπορούσαν να υπάρχουν, αλλά δεν υπάρχουν.
Ας κλάψουμε για όλα εκείνα που δεν θα υπήρχαν ποτέ, κι όμως υπάρχουν.
Ας κλάψουμε για το αύριο,
και για το χθές.

Ας χορέψουμε τώρα. Το θέλω.
Για την τελευταία πινελιά. Το τελευταίο αντίο.

Και τώρα ας γελάσουμε.....

Γαμώτο. Μακάρι να χα γράψει αυτό που πραγματικά ήθελα. Συγκρουόμενα συναισθήματα, αϋπνία και κυκλοθυμία.

Οι άσσοι και τα μηδενικά

Μπορεις να είσαι όσο λογικός και αντικειμενικός θέλεις, Δεν πρόκειτε να αλλάξεις το πως αισθάνομαι.

Για να στο πω και αλλιώς. Λέγοντας μου ότι το φαγητό είναι έτοιμο σε μία ώρα δεν με κάνεις να πινάω λιγότερο.

Η ζωή καμια φορά είναι αστεία.

Η καρδιά φτιάχτικε για να χτυπάει. Και ο αέρας για να αναπνέεται. Το δέρμα σου φτιάχτικε για να θυμάται πως ένιωθε το δικό μου. Και κάποια τραγούδια φτιάχτικαν για να παίζουν στο repeat. Και ο ήλιος φτιάχτικε για να πέφτει κάτω. Και εμείς φτιαχτίκαμε για να τον αγνωούμε όταν ξανασηκώνεται. Και οι μέρες φτιάχτικαν για να περνάνε. Και οι νύχτες για να ακολουθούνε, Και τα μάτια σου φτιάχτικαν να κλαίνε όταν πονάς.

Εγώ όμως δεν φτιάχτικα για να πληγώνω. Δεν είχα σκοπό ποτέ να σε πληγώσω.

Αλλά υποθέτω πως όλοι αυτό λένε.