H λιστα

Είχε φτιάξει μια λίστα με όλα τα πράγματα που ήθελα να νιώσει όσο ήταν νέα.
Μεγάλα πράγματα, μικρά πράγματα.
Το παγωμένο χιόνι, την καυτή άμμο στην παραλία, το χέρι κάποιου άλλου να κρατάει το δικό της.
Μια ατέλειωτη επανάληψη από συναισθήματα, που είναι αυτο που νιώθεις όταν δύο άνθρωποι κάνουν έρωτα.
Ήθελε να νοιώσει πράγματα που την έκαναν να νιώσει ασφαλή και τρομαγμένη.
Και άλλα πράγματα που να κάνουν την καρδιά της να ξεριζωθεί από το  στήθος της.
Πράγματα που να την κάνουν να  θέλει να γυρίσει σπίτι και πράγματα που να την κάνουν να θέλει να ταξιδέψει.
Πράγματα που να την κάνουν περήφανη και άλλα που να την κάνουν αν μετανιώνει για της επιλογές της.
 Και αυτη, όπως όλος ο κόσμος, άρχισε σιγά σιγά να τσεκάρει όλα αυτά τα πράγματα στην λίστα στο κεφάλι της καθώς προχωρούσε στην ζωή της.
Και είχαν μεινει πολύ λιγα πράγματα στην λίστα της που ήθελα να νιώσει.
Πίστευε πως το τελευταίο πράγμα που θα ένιωθε θα ήταν το τίποτα.
Πράγμα που είναι απίθανο να νιώσεις εκτός κι άμα έχεις πεθάνει.
Και έτσι ήθελε πια να νιώσει πως είναι να είσαι φυσιολογικος. Να μιλάς στους άλλους καθως πρέπει, να είσαι καλός με όλους και να παίρνεις αυτην την αγάπη που δίνεις πισω.
Αλλά τα παράτησε με αυτό το συναίσθημα καθως ανακάλυψε πως κανείς ποτε δεν έχει μάθει πως είναι.

Είναι σαν να έχω μπροστά μου ένα ποτήρι μισογεμάτο ικανοποίηση.  Πέρα απ την αίσθηση της απώλειας , άρχισαν να μου θυμίζουν τα πιο μικρά, καμιά φορά και ανύπαρκτα, πράγματα το μονοπάτι που δεν βαδίζω πια. Τα χαλίκια, οι πέτρες και οι βράχοι που συνάντησα κατά μήκος της διαδρομής. πρέπει να είναι ακόμα εκεί που τα άφησα. Θολά, αλλά τα βλέπω παρόλο που τώρα πιά στέκομαι εδώ στην άκρη, πολύ μακρυά. Ο χρόνος περνάει, λένε. Και παίρνει κι εμάς σαν σκλάβους του στο πέρασμα του.  Αλλά εμείς, κατά κάποιον τρόπο, είμαστε ακόμα στο ίδιο σημείο με πριν. Ακόμα εδώ να προσποιούμαστε ότι ο χρόνος είναι φίλος μας και ότι ποτέ δεν θα τον αδικήσουμε. Κοροηδεύουμε τον εαυτό μας.
Τώρα περπατάω σε ένα καινούριο μονοπάτι. Καθώς περνάει ο χρόνος θα το συνηθίσω και θα το πω παλιό. Πάλι θα φύγω από τον δρόμο μου και θα βρω καινούριο μονοπάτι. Και θα κοιτάω πίσω στα χαλίκια,στις πέτρες και στους βράχους που νόμιζα ότι μου ανήκαν εκείνη την στιγμή. Κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και μου αρέσει αυτό που βλέπω. Πλησιάζουν τα γενέθλια μου που σημαίνει ότι μεγαλώνω. Τα ρούχα που φοράω έχουν ένα διαφορετικό άρωμα πάνω τους. 
Κάθομαι κάτω και κοιτάω αυτούς τους τοίχους.  Μου λείπει κάτι που τώρα πια είναι παρελθόν. Το ένα πράγμα φέρνει το άλλο και τα αφτιά μου με κάνουν να ακούω φωνές. Τα γέλια και οι  πράξεις της αθωότητας που με περικύκλωναν τότε. Παλιές εποχές παλιές φωνές. Μου λείπουν αυτά και όλα τα επίθετα που αποτυγχάνουν εδώ να περιγράψουν το πόσο πολύ. Αναρωτιέμαι αν θα κανε το ίδιο, το παρελθόν.Αν βέβαια μπορούσε να διαχειριστεί όλα όσα μου έμαθε ο χρόνος. Νομίζω το παρελθόν άφησε όλα όσα είχε να μου προσφέρει στα παλιά μου ρούχα, και αυτό είναι η μυρωδιά που καμιά φορά πεθαίνω να μυρίσω. 
Αυτή η ανάμνηση, βαθιά μέσα στην καρδιά μου, πονάει. Όπως πονάει και που το παραδέχομαι. Και αυτός ο πόνος όμως θα ανήκει κάποτε στο παρελθόν. Είναι περίεργο που περνάει άλλος ένας χρόνος από πάνω μου.
"Τα μάτια σου μιλάνε" μου λένε. Με κάθε βλέμμα που ρίχνω στον εαυτό μου τα βλέπω, τα μάτια μου,  είναι σαν να με καθησυχάζουν. Πρέπει να ξέρουν όλη την αλήθεια πίσω από τα ψέματα που μπορέι να έχω πει κατα καιρούς στον εαυτό μου για να συνεχίσω να προχωράω. Αυτό κάνω συνέχεια. Συνεχίζω να προχωράω ακόμα κι αν δεν ξέρω πόσο μακρυά μπορέι να φτάσω. Δεν έχω συνηθίσει στην σιγουριά που μπορεί να μου προσφέρει μία στάση για ένα λεπτό ή και δύο. Αν και ομολογώ η ιδέα και μόνο καμιά φορά είναι δελεαστική.
Δεν μου αρέσει η ιδέα του να περπατήσω σε ένα μονοπάτι στρωμένο με ροδοπέταλα που μπορεί να με οδηγήσει στον κόσμο των ονείρων μου.  Δεν με ικανοποιεί τελείως να βρίσκομαι για πολύ καιρό σε ένα μέρος που βρίσκονται εκεί όλα όσα μου αρέσουν. Σε ένα μέρος που μου έχουν πει ότι θα βρώ τον άνθρωπό μου. Γιατί η απαλότητα του δρόμου το μόνο που θα κάνει είναι να μαλακώσει τα πόδια μου, που η ομορφιά τους,πιστεύω, είναι που αν τα πιάσεις θα δεις ότι είναι τραχιά, γεμάτα πληγές. Αρνούμαι να μαλακώσω τα πόδια μου. Τον άνθρωπο μου; Εγώ η ίδια είμαι άνθρωπος. Απλά πρεπει να βρω ένα τρόπο να μείνω σ αυτό το σώμα. Πρέπει να βρώ ένα τρόπο να εκφράζω τον θυμό μου την στιγμη που πρεπει. Το μόνο που κάνω τώρα είναι να τον γράφω σε ένα κομμάτι χαρτι με κόκκινο στυλό. Για να δείξω κάπου βαθιά μέσα μου ότι η οργή έπιασε τόπο.


Κοιτάω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και μ αρέσει αυτό που βλέπω, παρ όλα αυτά.  

οδηγίες χρήσης

People, even more than things, have to be restored, renewed, revived, reclaimed, and redeemed; never throw out anyone. — Audrey Hepburn.

-Είναι σωστό που  αισθάνομαι έτσι τώρα;

-Δεν ξέρω, θα κοιτάξω τις οδηγίες χρήσης.

-Και;

-Λέει ότι αυτός είναι.

-;;;

-Λέει ότι  ένας σωστός τρόπος για να νιώθεις αλλά , τώρα, μετά από κάτι τέτοιο που συνέβει, πρέπει να νιώθεις όπως ακριβώς νιώθεις, και αυτό το συναίσθημα είναι το σωστό.


-Μμμμ.. Δεν μου ακούγεται και πολύ επιστημονικό αυτό.


- Δεν έχει να κάνει με την επιστήμη.


-Και λέει και τίποτα άλλο;


-Λέει ότι δεν είναι σωστό να αισθάνεσαι τύψεις που νιώθεις έτσι και ότι δεν θα είσαι σε θέση να αισθάνεσαι διαφορετικά μέχρι να σταματήσεις να αισθάνεσαι έτσι. 


-Εντάξει. Λέει πόσο καιρό θα πάρει αυτό;


-Δέν ξέρω. Πώς νιώθεις;

Λοιπόν, ένας άντρας και μία κοπέλα αγαπιούνται. Μετά η κοπέλα ερωτεύεται έναν νέο αγόρι, έχουνε κάτι για λίγο, κάνουν σεξ, διασκεδάζουν, και το νέο αγόρι ερωτεύεται την κοπέλα. Η κοπέλα όμως αγαπάει ακόμα το παλιό αγόρι που έχει προχωρήσει στην ζωή του και έχει βρεί ένα νέο κορίτσι.  Αυτός λοιπόν έρχεται πίσω,την κλέβει από το νέο αγόρι, κάνουν σεξ, και μετά επιστρέφει στην νέα κοπέλα. Τώρα το κορίτσι έμεινε να αγαπάει ένα αγόρι που έχει προχωρήσει στην ζωή του, μένα νέο κορίτσι που δεν το αγαπάει, κυνηγημένος από τον έρωτα ενός κοριτσιού που κάποτε αγαπούσε και περνάει την ζωή της με ένα νέο αγόρι που κάποτε ήταν ερωτευμένη.

Χαζό κορίτσι, που να ξερες

Τώρα δεν έχει\μείνει κανένας πια να "καταστρέψεις"

Ανόητο κορίτσι γιατί δεν το βλεπες

δεν ήταν γραφτό να γίνει

Μακάρυ να μπορούσε η καρδιά  να δει αυτο που το μυαλό φωνάζει.

science

Είσαι η επιστήμη μου

Με έχεις κάνει να πιστέψω στα άτομα στο δέρμα μας

Και τώρα πιστεύω στην χημεία στο φιλί μας

Τώρα πιστεύω στα μόρια που συνθέτουν τον έρωτα

Εσύ είσαι η επιστήμη μου

Είμαι επιστήμονας

Είναι 12 η ώρα είναι η ώρα των τρελών

Σέρνομαι μέσα στην νύχτα και σ ακολουθώ

<<...Λύκε λύκε μου είσαι εδώ...>>

Και οι γάτες νιαουρίζουν και οι  σκιές με ξεγελούν

γίνομαι ένα με τη νύχτα και σ ακολουθώ 

<<...Βγαίνω από την φωλιά μου και σε κυνηγώ...>>

Αγκαλιάζω το σκοτάδι και τις ανατριχιαστικές κραυγές

με υπνωτίζει το φεγγάρι και σ ακολουθώ.

<<...είναι η άγρια πλευρά σου που με συγκινεί...>>

NostaLgia…..

Ξέρετε αυτό το συναίσθημα που έχεις όταν όλα σου πάνε καλά;;;;;;
Ούτε εγώ..

Λοιπόν είναι πολλά που συμβαίνουν και είμαι θυμωμένη, πρώτα με τον εαυτό μου και μετά με τους άλλους...  Υπάρχουν πράγματα που για μας έχουν σημασία και άνθρωποι που γι αυτούς έχουμε σημασία. Κάτι που, παρεμπιπτόντως, ακούγεται φυσιολογικό στην πραγματικότητα είναι χάλια.

Δεν καταλαβαίνεται τι θέλω να πω. Και λογικό αφού δεν είστε μες στο μυαλό μου.

Θέλω να γίνω αόρατη για λίγο. Ακόμα και όταν είμαι με κόσμο νιώθω σαν να είμαι κάπου αλλού.  Σαν το μέρος που θέλω να είμαι δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμα και ως εκ τουτου είμαι σε κατάσταση αδιάκοπης λήθης. Δεν θέλω να μιλάω σε κανέναν και όμως θέλω οι άλλοι να μου μιλάνε. Δεν θέλω να πω σε κανέναν τι συμβαίνει μέσα στο κεφάλι μου κι όμως θέλω οι άλλοι μόνοι τους να το καταλάβουν.

Έχω στεναχωρεθει.. Γιατί;; (γιατί εδώ και μια ώρα γράφω και σβήνω και δεν ξέρω πως να πώ αυτό που θέλω) Γιατί όσο και (να θελω) να λέω ότι δεν μ ενδιαφέρει τι πιστεύουν οι άλλοι για μενα, καμια φορά με πληγώνει. Και κάθομαι και βάζω τα κλάματα. Και πόσο άλλο να κλάψω πια που τα δάκρυα μου έχουν στερέψει.

Δεν μπορώ να το δεχτω. Να με κρίνει κάποιος για τις πράξεις μου τα λάθη μου και τις επιλογές μου. Γιατί είναι δικές μου. Και δεν αφορά κανέναν πώς έχω επιλέξει να ντύνομαι, τι έχω επιλέξει να κάνω στη ζωή μου ή στο κρεβάτι μου. Και λοιπόν αφού δεν με καταλαβαίνεις γιατί με κρίνεις; Και αφού με κρίνεις γιατί τουλάχιστον δεν το κάνεις μπροστά μου; Και αφού δεν το κάνεις μπροστα μου γιατί θες ακόμα την παρέα  μου;

Διάβασα σ ένα βιβλίο:
"...Ίσως τελικά η δύναμη που κινεί τους ανθρώπους να είναι η παρεξήγηση. Άλλο λέω εγώ, άλλο καταλαβαίνεις εσύ, σ αυτό που καταλαβαίνεις μου απαντας και την απάντηση σου εγώ την καταλαβαίνω λάθος. Ίσως όταν λέμε <<αγαπάω κάποιον>> εννοούμε ότι τον έχουμε κάνει απλώς οθόνη και προβάλλουμε πάνω του την δική μας ταινία..."

Εχω παρεξηγηθεί. Άλλα γιατί πρέπει να απολογηθώ. Ότι έγινε έγινε.