Το χωριό μου...

... μοιάζει με καταπιεστικό φίλο.

Είναι το όνειρο απ το οποίο ποτέ δεν μπορεις να ξυπνήσεις πλήρως-αυτή η ενοχλητική επαναφορά στην πραγματικότητα.

 Το χωριό  μου είναι σαν μια συνεχή διαμάχη, μία όμορφη ψευδαίσθηση. Σε διώχνει σαν το σκυλί που τινάζει τους ψύλλους από πάνω του.

Το χωριό μου είναι εκείνος ο τύπος που σε ξυπνάει το βράδυ με αυτό το απαλό τίναγμα του κορμιού του και σε κλωτσάει στον ύπνο του. Είναι σαν την βρώμα πάνω σου που δεν μπορείς  ποτέ να αποχωριστείς. 

Σαν το ρίγος που νιώθεις κάθε χειμώνα όταν βγαίνεις από το ντους. 

Σαν τον τοίχο που αρχίζουν να πέφτουν οι σοβάδες και προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι είναι μια όμορφη πτυχή που κανείς δεν είχε δει πριν, αλλά δεν είναι.

Το χωριό μου είναι σαν τον μεθυσμένο καταπιεστικό φίλο που σε πηδάει και μετά σ αφήνει μόνη στο σπίτι στις τρεις τα ξημερώματα. Δεν μπορώ να τον αφήσω δεν μπορώ να τον αφήσω.. Με χτυπάει και μετά φιλάει τις μελανιές μου. Έχω μάθει να αγαπάω τον πόνο και τον παρακαλάω να μείνει.Αυτή η παιδική, μαζοχιστική λαχτάρα του να πέσεις με τα μούτρα στο πάτωμα. Σκαρφαλώνει πάνω στο σώμα σου και βάζει τα χέρια του γύρο απ το λαρύγγι και πριν προλάβει να σε σφίξει εσυ αρχίζεις να το αγαπάς. Και σε πείθει ότι αυτή η λάμψη που βλέπεις λίγο πριν να λιποθυμήσεις είναι τα αστερία.

Και δεν ανήκει δε κανέναν.

¨Μα αγάπη μου, όπου και να ναι το σπίτι σου…ακόμα και στην τελευταία πέτρα πάνω στο τελευταίο βουνο να είναι, πάντα εκεί θα θέλεις να γυρνάς.¨

Και είναι αλήθεια.

Ήσουν τριών.. και έτρεχες γυμνή δείχνοντας σε όλους την κοιλιά σου
τραγουδώντας σε όποιον μπορούσε να ακούσει..

Πότε έπαψες να πιστεύεις ότι είσαι όμορφη;
Ποιος σου έμαθε να κρύβεσαι;

That's my boy

Το αγόρι μου

Θα πιει όλο τον χυμό από το κουτί και μετά θα βάλει το άδειο κουτί πίσω στο ψυγείο.

Δεν ξερω γιατι, δεν θα το σκέφτεται καν. Καποιες φορες απλά κάνει πράγματα.

Συχνά ξεχνάει να βγάλει έξω τα σκουπίδια ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θα χρειαστεί να σηκώσει τα πόδια του πάνω από τις σακούλες για να φτάσει ως την πόρτα. Θα τις προσπεράσει με ευχαρίστηση και χωρίς δεύτερη σκέψη.

Θα απαντήσει με  ένα νευρικό γελάκι και θα πει τις λάθος λέξεις για να με παρηγορήσει όταν είμαι λυπημένη

Και θα έρθει στο σπίτι στις 2 το βράδυ με:

-ένα καινούριο καναπέ

-γρίπη

-ένα νεογέννητο γατάκι με 26 δάχτυλα

Και θα έρθει στο σπίτι στις 2 το βράδυ και θα προσπαθήσει να με ξεκολλήσει από το κρεβάτι για να βγούμε έξω.

Το αγόρι μου μου αγοράζει σουβλάκια  αντι για λουλούδια.

Και θα σηκωθεί με άνεση στις 5 τα ξημερώματα για ένα κουτάκι μπύρα για να ξυπνήσω εγώ ώρες αργότερα για να τον βρω να κοιμάται στον καναπέ με ένα νεογέννητο τερατάκι στην αγκαλιά του.

Και θα έρθει στο σπίτι στις 2 τα ξημερώματα και θα είναι για μενα.

Πες συγγνώμη

Δεν είμαι τρυφερή με τις καρδιές πια.

Δεν θέλω να κρατάω καμία.

Και πια δεν θέλω άλλοι να μοιράζονται την δικιά μου.

Να βρω κάποιον να του την χαρίσω.

Μα θέλω μόνο να περιπλανιέμαι ελεύθερη

Να μην έχω την ευθύνη ενός αδύναμου σφυγμού  ή ενός δυνατου χτύπου.

Γιατί ποιος  μπορει να τρέχει με ένα τόσο πολύτιμο και ευθραυστο πράγμα στα χέρια του;

Θέλω μόνο να περιφέρομαι, μόνη και ολόκληρη.

Η καρδιά σου είναι τόσο βαρύ πράγμα για να κρατήσω

Γιατί  θα φύγω, Ξανα.

Και η δικιά μου, ναι το ξέρω.

Γιατί κάποια στιγμή θα τραβήξουμε ξεχωριστούς δρόμους. (θα το δεις)

Γιατί ξέρεις την καρδιά δεν είναι εύκολο να την δώσεις και μετα να την πάρεις πίσω.

Δεν μεταφέρεται αλώβητη από το ένα στήθος στο άλλο

Παθαίνει ζημιά στην πορεία. Καταστρέφεται.

Και όλοι λένε ότι αξίζει αλλά δεν είμαι και τόσο σίγουρη

Βλέπεις, δεν είμαι τρυφερή με την καρδια σου

Γιατί δεν μπορώ να την κρατήσω

Μακάρι να μπορούσα

Αλλά επιλέγω αυτό, δεν θέλω να φοβάμαι.

there is a light that never goes out

Όταν ήρθες να με βρεις ήμουνα είδη στην άκρη του δρόμου κοιτώντας την θάλασσα, σκεφτόμενη πολύ σοβαρά να περάσω όλη τη μέρα μου εκεί. Όχι για κάποιο συγκεκριμένο λόγο, απλά γιατί πουθενά δεν θα ένοιωθα εντάξει εκείνη την μέρα και το να μείνω εκεί μου φάνταζε απλά καλό.

Για σένα όμως δεν ήταν απλά καλό, γιατί ήρθες για μένα. Σιγά σιγά με τράβηξες από το παγκάκι που είχα κολλήσει με ένα όμορφο χαμόγελο στα χείλη και τα μάτια γεμάτα ανησυχία.  Δεν με έπειθες με τίποτα αλλά φαινόταν να μην σε νοιάζει.

Ανεβήκαμε στο αμάξι σου και οδήγησες  μέχρι το πιο κοντινό  χωριό . Και όταν αυτό δεν ήταν αρκετό πήγαμε και στο επόμενο. Στον γυρισμό περάσαμε έξω από το σπίτι μου που δεν ήθελα να βρίσκομαι μέσα, και δεν σταμάτησες. Δεν ρώτησες καν. Ίσως το κατάλαβες από το σώμα μου που έγειρε προς το μέρος σου και την ανάσα μου που σταμάτησε  για λίγα δευτερόλεπτα, αλλά ήξερες ότι δεν ήταν ακόμα η ώρα. Απλά συνεχίσαμε να προχωράμε. Να προσπερνάμε κουτιά γεμάτα μυστικά και ύστερα στο επόμενο χωριό. Αφήνοντας το αμάξι να γεμίζει με λέξεις που ποτέ δεν είπαμε.

Και ξέρω πως έχω πιο πολλά για να σε ευχαριστήσω από μια μεταμεσονύχτια βόλτα. Και σου χρωστάω πολλά παραπάνω από λεφτά για την βενζίνη.  Ξέρεις πιο πολλά για μένα απ ότι έχω συνηθίσει να μοιράζομαι με τους άλλους. Αλλά μπορώ να σε συνηθίσω. 

Απάθεια

Κρατιόμουν πάνω σου τόσο πολύ καιρο. Και όταν ,τόσο γενναία, αποφάσισα να σ αφήσω έκανα και κάτι άλλο , που δεν είχα σκοπό να το κάνω. Άφησα και τον εαυτό μου μαζί με σένα.

Όλη μου την ζωή κρατούμουνα σε κάτι –οτιδήποτε- που θα μπορούσε να λειτουργήσει σαν άγκυρα.

Τώρα φοβάμαι ότι ένα κομμάτι του εαυτού μου έχει διαλυθεί, αποσυντεθεί. Όχι ότι εσύ με κρατούσες σταθερή στα πόδια μου και τώρα έχω βγει εκτός πορείας. Όχι ότι ρίχνω το φταίξιμο πάνω σου. Οχι ότι μου έκανες ποτέ καλό. Είναι ότι τα δύο γεγονότα έγιναν λίγο πολύ ταυτόχρονα –με μία κίνηση άφησα δύο πράγματα- και τώρα είμαι ένα άτομο που δεν έχει να κρατηθεί από κανέναν ή από πουθενα, προχωρώντας τυφλά προς τον κόσμο.

Και είναι λυτρωτικό αλλά και βασανιστικό ταυτόχρονα το να παραδέχομαι ότι δεν υπάρχει τίποτα μέσα σου που να με κάνει να μείνω…

Νόμιζα ότι μπορούσα να πιστεύω στο για πάντα αλλά φαίνεται ότι το για πάντα έρχεται τόσο γρήγορα. 

πρέπει να μάθω να κλείνω τις παρενθέσεις

(συχνα

Ξεχνάω να κλείνω τις παρενθέσεις.είναι μία συνήθεια.

Άνοίγω μια παρένθεση, ξεκινάω μία πρόταση, αρχίζω να σκέφτομαι και μετά  συνεχίζω το γράψημο.

Βλέπεις το προβλημα είναι πως

όταν τελειώνει η παράγραφος οι λέξεις δένονται μεταξυ τους τόσο δυνατά

και πρίν το καταλάβω

όλο το χαρτί είναι κομμάτι

μιας μισοτελειωμένης

ατελείωτης

παρένθεσης και γίνεται όλο και πιο μεγάλη και περίπλοκη όσο συνεχίζω να γράφω

και μεγαλώνει και μεγαλώνει και μπερδεύεται  όπως οι ρίζες ενός δέντρου.

Και νομίζω ότι ξέχασα να κλείσω την δικιά μας παρένθεση.

Και σίγουρα μπορώ να το κάνω τώρα

Να την κλείσω και να προχωρίσω σε καινούριες σκέψεις αλλα

Fuck

Υπάρχουν τόσα πολλά στην ιστορία μέχρι τώρα

Υπάρχουν τόσα πολλά στην ιστορία μας μέχρι τώρα