WW3

Είμαι καλή στα μικρά πράγματα, όπως:

-να τυλίγω με πολύχρωμο χαρτί τα δώρα

-στην  παντομίμα

-με τα σκυλιά

-στο πλύσιμο ρουχων

-στο ξύπνημα

-στο να διαισθάνομαι πότε έρχεται το λεωφορείο

Δεν είμαι καλή στα πιο πρακτικά θέματα, όπως

-διαχείριση χρόνου

-επιλογή κατάλληλων λέξεων στην  ομιλία

Πως σταματάς τις λέξεις από το να βγουν από το στόμα σου;

Ράβεις τα χείλη σου για να μη μιλάς;

Τυχερέ

παρακολουθείς τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο

Σίγουρα δε θα έχει καλή κατάληξη

με εμένα και στις δύο πλευρές

Do i wanna know?

Τρέχω

δεν ξέρω από το τι τρέχω να ξεφύγω

αλλά ξέρω που προσπαθώ να φτάσω

Αλλά αυτό δεν φαίνεται να έρχεται πιο κοντά μου όσο περνάει ο καιρος

μάλλον θα λεγα  γίνεται όλο και πιο θολό και αβέβαιο 

δεν μ ενδιαφέρει πια το μονοπάτι που τρέχω

ή αν ειναι σωστό η λάθος

είμαι τόσο προσηλωμένη στον προορισμό μου

που μερικές φορές ξεχνάω ότι χάνω ενέργεια και την δύναμη μου για να συνεχίσω με όλο αυτο

δεν με νοιάζει και συνεχιζω να τρέχω

Γιατι?

δεν θέλω να έχω τύψεις σε όλη μου την ζωη 

δεν θέλω να περάσω όλη την υπόλοιπη ζωη μου με την απορία 

τι θα γινότανε αν είχα σταματήσει να τρέχω με όλη μου την δυναμη

θα έφτανα στον όμορφο προορισμό μου?

All you need is....

Τα πραγματα  που δε θελεις,
δεν ειναι αυτα που σε κραταν πισω..

Ειναι αυτα που νομιζεις οτι θελεις

Αυτα σε σκοτωνουν..

Τα εξωγηινα μου χερια

Οταν καθομαι διπλα σου
Και αρχιζουμε να πιανουμε κουβεντα
Τα χερια μου σταματαν να ειναι τα χερια μου
Γινονται κατι εξωγηινα πραγματα
Και δεν ξερω που να τα βαλω
Η τι να κανω με αυτα οσο σου μιλαω
Σαν να ειναι η πρωτη φορα στη ζωη μου που εχω χερια
Μπορει να μπαινουν στις τσεπες μου
Μοπορει και οχι

Μηχανή του χρόνου

Αυτή τη φορά η χρονομηχανή μου με πήγε πίσω στο σωστό σημειο..
Αυτή τη φορά βγήκα έξω και σχεδόν πρόλαβα να αρπάξω τον εαυτό μου πριν βγω από το σπίτι μου την μέρα που σε φίλησα για πρώτη φορά.
Αλλά αυτή την φορά μια άλλη εγω με σταμάτησε λίγο πριν προλάβω να σταματήσω τον εαυτό μου, και είπε:
"Το μόνο πράγμα χειρότερο από το να χάνεις κάποιον είναι να μην μάθεις ποτέ τι υπήρχε για να χάσεις.."
Αυτή τη φορά έκατσα κάτω με τον εαυτό μου και μιλήσαμε για σενα και για το πόσο διαφορετικά θα μπορούαν να ειχαν εξεληχθεί τα πράγματα.
Για μένα και για μένα..

Και ύστετα πάλι σε φίλησα για πρώτη φορα. Αυτή τη φορα..

Ματια μου μεγαλα..

Καθώς ήτανε στα πατωματα (μου είπανε)
τύφλα από το ποτό
μέσα σε όλα τα μπερδεμένα του λόγια
είπε κάτι για ένα κοτίτσι με σχιστα μάτια

Και δεν έβγαλαν κανένα νόημα απο αυτό..
Φυσικά. Κανείς ποτέ δεν έβγαλε νόημα από εμάς..

Ένα βράδυ τραβηξαμε τις κουβέρτες πάνω από τα κεφάλια μας κι αρχίσαμε να φιλιόμαστε..
Ηταν τότε που μου είπες για πρώτη φορά ότι τα μάτια μου μπορούσαν να σε κρατήσουν σε μέρη που τα χέρια μου δεν μπορούσαν..
Μου είπες οτι τα μάτια μου σου υπόσχονταν πράγματα  που τα χείλια μου δεν μπορούσαν να κρατήσουν..

Ημασταν πιο εύκολοι τότε, εγω ήμουνα πιο καλή κι εσύ νηφάλιος..

Κι εγώ πήγα να πιάσω τα ρούχα μου κι εσύ άπλωσες αυα τα όμορφα μακρυά δάχτυλα σου γύρω από την μέση μου και με ταβηξες προς το μέρος σου ..

" είσαι πολύ όμορφη.. μην τα φορας"

Το χωριό μου...

... μοιάζει με καταπιεστικό φίλο.

Είναι το όνειρο απ το οποίο ποτέ δεν μπορεις να ξυπνήσεις πλήρως-αυτή η ενοχλητική επαναφορά στην πραγματικότητα.

 Το χωριό  μου είναι σαν μια συνεχή διαμάχη, μία όμορφη ψευδαίσθηση. Σε διώχνει σαν το σκυλί που τινάζει τους ψύλλους από πάνω του.

Το χωριό μου είναι εκείνος ο τύπος που σε ξυπνάει το βράδυ με αυτό το απαλό τίναγμα του κορμιού του και σε κλωτσάει στον ύπνο του. Είναι σαν την βρώμα πάνω σου που δεν μπορείς  ποτέ να αποχωριστείς. 

Σαν το ρίγος που νιώθεις κάθε χειμώνα όταν βγαίνεις από το ντους. 

Σαν τον τοίχο που αρχίζουν να πέφτουν οι σοβάδες και προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι είναι μια όμορφη πτυχή που κανείς δεν είχε δει πριν, αλλά δεν είναι.

Το χωριό μου είναι σαν τον μεθυσμένο καταπιεστικό φίλο που σε πηδάει και μετά σ αφήνει μόνη στο σπίτι στις τρεις τα ξημερώματα. Δεν μπορώ να τον αφήσω δεν μπορώ να τον αφήσω.. Με χτυπάει και μετά φιλάει τις μελανιές μου. Έχω μάθει να αγαπάω τον πόνο και τον παρακαλάω να μείνει.Αυτή η παιδική, μαζοχιστική λαχτάρα του να πέσεις με τα μούτρα στο πάτωμα. Σκαρφαλώνει πάνω στο σώμα σου και βάζει τα χέρια του γύρο απ το λαρύγγι και πριν προλάβει να σε σφίξει εσυ αρχίζεις να το αγαπάς. Και σε πείθει ότι αυτή η λάμψη που βλέπεις λίγο πριν να λιποθυμήσεις είναι τα αστερία.

Και δεν ανήκει δε κανέναν.

¨Μα αγάπη μου, όπου και να ναι το σπίτι σου…ακόμα και στην τελευταία πέτρα πάνω στο τελευταίο βουνο να είναι, πάντα εκεί θα θέλεις να γυρνάς.¨

Και είναι αλήθεια.