Απάθεια

Κρατιόμουν πάνω σου τόσο πολύ καιρο. Και όταν ,τόσο γενναία, αποφάσισα να σ αφήσω έκανα και κάτι άλλο , που δεν είχα σκοπό να το κάνω. Άφησα και τον εαυτό μου μαζί με σένα.

Όλη μου την ζωή κρατούμουνα σε κάτι –οτιδήποτε- που θα μπορούσε να λειτουργήσει σαν άγκυρα.

Τώρα φοβάμαι ότι ένα κομμάτι του εαυτού μου έχει διαλυθεί, αποσυντεθεί. Όχι ότι εσύ με κρατούσες σταθερή στα πόδια μου και τώρα έχω βγει εκτός πορείας. Όχι ότι ρίχνω το φταίξιμο πάνω σου. Οχι ότι μου έκανες ποτέ καλό. Είναι ότι τα δύο γεγονότα έγιναν λίγο πολύ ταυτόχρονα –με μία κίνηση άφησα δύο πράγματα- και τώρα είμαι ένα άτομο που δεν έχει να κρατηθεί από κανέναν ή από πουθενα, προχωρώντας τυφλά προς τον κόσμο.

Και είναι λυτρωτικό αλλά και βασανιστικό ταυτόχρονα το να παραδέχομαι ότι δεν υπάρχει τίποτα μέσα σου που να με κάνει να μείνω…

Νόμιζα ότι μπορούσα να πιστεύω στο για πάντα αλλά φαίνεται ότι το για πάντα έρχεται τόσο γρήγορα. 

πρέπει να μάθω να κλείνω τις παρενθέσεις

(συχνα

Ξεχνάω να κλείνω τις παρενθέσεις.είναι μία συνήθεια.

Άνοίγω μια παρένθεση, ξεκινάω μία πρόταση, αρχίζω να σκέφτομαι και μετά  συνεχίζω το γράψημο.

Βλέπεις το προβλημα είναι πως

όταν τελειώνει η παράγραφος οι λέξεις δένονται μεταξυ τους τόσο δυνατά

και πρίν το καταλάβω

όλο το χαρτί είναι κομμάτι

μιας μισοτελειωμένης

ατελείωτης

παρένθεσης και γίνεται όλο και πιο μεγάλη και περίπλοκη όσο συνεχίζω να γράφω

και μεγαλώνει και μεγαλώνει και μπερδεύεται  όπως οι ρίζες ενός δέντρου.

Και νομίζω ότι ξέχασα να κλείσω την δικιά μας παρένθεση.

Και σίγουρα μπορώ να το κάνω τώρα

Να την κλείσω και να προχωρίσω σε καινούριες σκέψεις αλλα

Fuck

Υπάρχουν τόσα πολλά στην ιστορία μέχρι τώρα

Υπάρχουν τόσα πολλά στην ιστορία μας μέχρι τώρα

Τρελή

Μου αρέσουν τα κεφάλια

Μου αρέσει το έξω και το μέσα τους.Μου αρέσει το πώς δουλεύουν.Μ αρέσει να μαθαίνω για τους εγκεφάλους και τις παρορμήσεις και το πώς μία απλή έκρηξη ενέργειας μπορεί να με κάνει να αισθάνομαι έτσι όπως αισθάνομαι. Απλά τα βρίσκω όλα αυτά πολύ ενδιαφέροντα.

Η μικρής διάρκειας μνήμη μας είναι ικανή να απομνημονεύσει εφτά ψηφία την φορά. Είναι γεγονός. Σκέψου έναν αριθμό τηλεφώνου.

Να, δες αυτό τον αριθμό , κλείσε τα μάτια σου, περίμενε για 1ο δευτερόλεπτα και πες τον αριθμό δυνατά.

5291920

Εντάξει; Τώρα κάνε το ίδιο με αυτό τον αριθμό

54752919207387

Βλέπεις; Μ αρέσουν τα κεφάλια

Και αυτό που τα γεμίζει

Και το πώς μέχρι τώρα δεν ήταν στο μυαλό σου το μικρό σου δαχτυλάκι

Αλλά τώρα είναι...

Υπάρχει ένα μικρό κοκαλάκι μέσα στο αφτί σου που μετατρέπει τα διάφορα ερεθίσματα που λαμβάνεις απ τον ήχο σε μουσική.

Την πρώτη φορά που φιληθήκαμε εγώ κοιτούσα κάτω αλλά αυτός κοιτουσε εμένα

Την δεύτερη φορά ήτανε κάπου στον δρόμο και με έσπρωξε σε ένα τοίχο

Η τρίτη τέταρτη πέμπτη έκτη και έβδομη συνέβησαν όλες σε ένα μικρό χρονικό διάστημα κάπου κοντά στο ασανσέρ.

Και όλες ταξίδεψαν στο νευρικό μου σύστημα αυτή την στιγμή  και έχουν αποθηκευτεί σε ένα συγκεκριμένο μέρος του εγκεφάλου μου που ακόμα και μετά από ένα ισχυρό τραύμα στο κεφάλι, ένα κομμάτι μου θα θυμάται ακόμα το πρόσωπό του.

Γνωρίζοντας ότι δεν υπάρχει ούτε εκατοστό του κορμιού μου που να έχει αφήσει ανέγγιχτο, η έκφραση «είσαι στο μυαλό μου» παίρνει άλλο νόημα.

Κάθε μέρα μαθαίνω εφτά καινούρια πράγματα γι αυτόν

Αλλά δεν τα ξεχνάω

δεν θέλώ να φύγω

Όταν ήμουνα μικρή με πήγε στο τσίρκο και την ρώτησα τοτε εγώ με τα μάτια μου καρφωμένα στα δικά της γιατί οι ελέφαντες δεν το σκάνε. Γιατί δεν τα σπαν όλα στο πέρασμά τους για να γυρίσουν πίσω στο σπίτι τους.

¨Γιατί δεν θέλουν να φύγουν πια αγάπη μου¨

Και κάθεσαι στο μπαλκόνι και χαζεύεις τα αεροπλάνα από πάνω σου που φεύγουν και αισθάνεσαι σαν να πετάν μυγες μέσα στα αυτιά σου ενώ ο άλλος κοιμάται στο κρεβάτι μέσα. 

Και σκέφτεσαι τεράστιους ελέφαντες και δεν θες να φύγεις πια.

τι γίνεται αν ενώσεις πάγο με πριονίδι

pykrete: (n.) a substance consisting of 14% sawdust and 86% ice, able to withstand four times the stress of concrete when pulled apart.

Αγάπη μου, όλα τα κτήρια αργά ή γρήγορα θα καταρρεύσουν, όλοι οι δρόμοι θα καταστραφούν...
νομίζω ότι βρήκα τελικά από τι είναι φτιαγμένη η καρδιά μου..

the way i sea

¨Θέλω να αναπνέω την θάλασσα¨ είπα

¨Σαν πνιγμός μου ακούγεται εμενα¨ είπε μετά αυτος

Και γέλασα γιατι, είναι.

Είναι σαν να πνίγεσαι αλλά αντίστροφα

Γιατί κάποιες φορές κάποια χιλιόμετρα γης γίνονται φυλακή. Σε κλείνουν. Σε βασανίζουν.

Γιατί μερικές φορές δεν μπορεις να αναπνεύσεις χωρις αλάτι και νερό στα πνευμόνια σου. Χωρις το θαλασσινό αερα να ανακατεύει τα μαλλιά σου. 

Και όταν αυτό μπαίνει μέσα στο αίμα σου, τότε εξελίσσεται σε έναν εθισμό που δεν μπορείς να αποβάλεις από πάνω σου.

«Περίπου» είπα.

Σου κρύβω τις μελανιές από τα πόδια μου
αλλά όταν τις παρατηρήσεις σου τις δείχνω σαν να είναι κάποιο έπαθλο

και σου λέω ιστορίες για το πώς τις απέκτησα με περηφάνια 
και σου έχω εμπιστοσύνη, ακόμα κι άμα δεν το θέλω
και σ αγαπώ ακόμα κι αν νομίζω πως δεν μπορω...