Μη μου λές ότι η ζωή είναι άδικη...Το ξέρω.

Μη μου λες ότι η ζωή είναι άδικη... Το ξέρω.
Ξέρω ότι τα πράγματα  δεν γίνονται πάντα όπως τα έχουμε σχεδιάσει.
Οτι η σκληρή δουλειά δεν ανταμείβεται πάντα.
Ξέρω οτι υπάρχουν πεντάχρονα που πάσχουν από καρκίνο.
Ότι κάποιοι άνθρωποι πεθαίνουν στα γενέθλια τους.
Ότι το σύμπαν είναι τυχαίο. Εντελώς.
Ότι η φύση γίνεται σκληρη καμια φορα.
Ότι οι τίγρεις κυνηγούν μωρά ελάφια, και αφήνουν τα μωρά τους να παίζουν κυνηγητό μαζί τους για να τα σκοτώσουν.
Αυτό είναι μέρος της ζωώδους φύσης τους και είναι αποδεκτό.
Ότι υπάρχουν άνθρωποι που έιναι κακοί και δεν είναι αποτέλεσμα μιας τραυματικής παιδικής ηλικίας.
Και ότι καμια φορά το κακό έχει χαρούμενο πρόσωπο.
Μη μου λές ότι η ζωή δεν είναι δίκαιη...Το ξέρω.
Ξέρω ότι η αγάπη δεν φέρνει πάντα αγάπη.
Ή η καλοσύνη, καλοσύνη.
Δεν ξέρω αν όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο. Πραγματικά δεν ξέρω.
Δεν ξέρω αν υπάρχει ένας Θεός εκει πάνω που μας αγαπάει όλους ή απλά ένας τρελός με περίεργη αίσθηση του χιούμορ.
Η  ακόμα, ένα κυκλοθυμικό μικρό παιδάκι που παίζει με τον σωρό απ τα παιχνίδια του.
Δέν ξέρω.
Αλλά ξέρω ότι η ζωή είναι άδικη. Το ξέρω.
Όπως επίσης ξέρω ότι υπάρχει και το καλό στον κόσμο, όπως ακριβώς υπάρχει και το κακό.
Ξέρω ότι υπάρχουν κάποιοι άγνωστοι που είναι αρκετά ευγενικοί για να σε βοηθήσουν.
Ότι υπάρχει ελπίδα και ευκαιρίες, ακόμα κι αν είναι τυχάια κατανεμημένες πιθανότητες.
Ότι υπάρχει αγάπη όπως υπάρχει και το μίσος. Και ότι κανένα απο αυτα δεν έχει μέτρο ή λόγο.
Ότι τα όνειρα γινονται πραγματικότητα, ακομα κι αν στην πλειοψηφία τους δεν γίνονται.
Ότι άμα ακολουθήσεις την καρδιά σου μπορεί να χάσεις  αλλά μπορεί να μην είναι πολλά.
Και ότι μπορείς να διαλέξεις να ζείς μια ζωή μέσα στον φόβο.
Και ότι υπάρχει περιθώριο για ευτυχία, πάντα υπάρχει, μέχρι την τελευταία σου πνοή.
Όπότε μη μου λές ότι η ζωή δεν είναι δίκαιη....Το ξέρω.
Και αρνούμαι να την αφήσω να με προσπεράσει όσο ακόμα μου ανήκει.
Και θα βάλω το χάος που θέλω στην ζωή μου γιατι έτσι το κρίνω σκόπιμο.
Είμαι εδώ για να ζήσω.

ξέρεις, δεν μ' αρέσει η μηλόπιτα

Θυμάσαι εκείνη την μέρα του Απρίλη?
Υπήρξε μία ξαφνική αλλαγή στον καιρό
μια  ψύχρα στον αέρα
ήμασταν και οι δύο κουρασμένοι και πεινασμένοι
και το μόνο που θέλαμε ήταν να βρούμε ένα μέρος να κάτσουμε
και πρότεινες να πάμε στο σπίτι σου που ήτανε κοντά.
Πήραμε γύρο από ένα μαγαζί και κάτσαμε σπίτι σου να τον φάμε.
Ύστερα με ρώτησες αν θα ήθελα μηλόπιτα για γλυκο
(σου την είχε στείλει η μαμά σου)
και εγώ σου είπα πως δεν έχω πρόβλημα.
Βασικά είχα.
Δεν ξέρω γιατί αλλά δεν μ αρέσει καθόλου.
Και δεν ξέρω γιατί στο λέω αυτό τωρα αλλά πρέπει να το ξέρεις.
Χθές είπες ότι μ αγαπάς
αλλά δεν είμαι σίγουρη....
Ξέρεις...... δεν μ αρέσει η μηλόπιτα.
Και ίσως να σου έχω πει και άλλα ψέματα.

για πάντα 21 (Προσοχη!!! Ο τίτλος αφορά τα χθεσινά μου γενέθλια. Το κείμενο που ακολουθεί δεν έχει καμία σχέση με αυτά.)

Πολλοί έχουν σταματήσει να μου μιλάνε γιατί νομίζουν πως είμαι τρελή. Δεν τους κατηγορώ. Δεν φταίνε αυτοί άλλωστε. Νομίζω φταίει το ίντερνετ και οι ειδήσεις που μιλάνε για δολοφονίες και η Τατιάνα που το κάνει θέμα και το στόμα μου που δεν μπορώ να το κρατήσω κλειστό ώρες ώρες ποτέ.

Η γάτα  εδώ μου συμπεριφέρεται πολύ άσχημα. Μου γρατζουνάει το χέρι και πολύ πιθανόν θα μιλάει σκατά πίσω από την πλάτη μου.

Ένας άντρας στο δρόμο (πιθανότατα τρελός κι αυτός) μου είπε ότι η αποκάλυψη έχει συμβεί ήδη, το τέλος του κόσμου έχει έρθει και κανείς δεν το κατάλαβε  γιατί ήταν όλα ίδια.

Όταν ήμουνα μικρή συνήθιζα να μετράω τα δάχτυλά μου συνέχεια. Ίσως φοβόμουνα ότι μια μέρα ο αριθμός θα αλλάξει ή απλά ήμουνα πολύ περίεργη. Όταν μεγάλωσα  κάρφωνες τα χείλη σου στα δικά μου και μετρούσα τα δάχτυλά σου. Ήταν 10. Που είναι ο σωστός αριθμός. Νομίζω...

Όλες μου οι εκθέσεις είχαν την ίδια σημείωση με κόκκινο στυλό: "Πού είναι ο επίλογος?"
Ακόμα δεν ξέρω.

Τι να πω. Μπορεί να είμαι τρελή. Ίσως δεν πρέπει να μου μιλάει κανένας...

Γραψε

- Γιατί δεν γράφεις για μας την επόμενη φορά;
- Φοβάμαι.
- Τι;
- Οτι δεν θα καταλάβουν την αγάπη μας. Αν γράψω την ιστορία μας σε μια σελίδα και την αφήσω ανοιχτή για να την διαβάσουν όλοι, φοβάμαι ότι θα μας πούνε κότες και την αγάπη μας σκέτη απελπισία.
-Δεν πειράζει. Γράψε όπως και να χει.
-Μπορει. Κάποια στιγμή..

Δεν καταλαβαίνω....

...γιατί περιμένουμε να πεθάνει κάποιος

για να πούμε 

ότι κανονικά θα έπρεπε 

να είχαμε πει 

νωρίτερα...

Υ.Γ.

Ίσως γινόμαστε πουλιά όταν πεθαίνουμε... 

H λιστα

Είχε φτιάξει μια λίστα με όλα τα πράγματα που ήθελα να νιώσει όσο ήταν νέα.
Μεγάλα πράγματα, μικρά πράγματα.
Το παγωμένο χιόνι, την καυτή άμμο στην παραλία, το χέρι κάποιου άλλου να κρατάει το δικό της.
Μια ατέλειωτη επανάληψη από συναισθήματα, που είναι αυτο που νιώθεις όταν δύο άνθρωποι κάνουν έρωτα.
Ήθελε να νοιώσει πράγματα που την έκαναν να νιώσει ασφαλή και τρομαγμένη.
Και άλλα πράγματα που να κάνουν την καρδιά της να ξεριζωθεί από το  στήθος της.
Πράγματα που να την κάνουν να  θέλει να γυρίσει σπίτι και πράγματα που να την κάνουν να θέλει να ταξιδέψει.
Πράγματα που να την κάνουν περήφανη και άλλα που να την κάνουν αν μετανιώνει για της επιλογές της.
 Και αυτη, όπως όλος ο κόσμος, άρχισε σιγά σιγά να τσεκάρει όλα αυτά τα πράγματα στην λίστα στο κεφάλι της καθώς προχωρούσε στην ζωή της.
Και είχαν μεινει πολύ λιγα πράγματα στην λίστα της που ήθελα να νιώσει.
Πίστευε πως το τελευταίο πράγμα που θα ένιωθε θα ήταν το τίποτα.
Πράγμα που είναι απίθανο να νιώσεις εκτός κι άμα έχεις πεθάνει.
Και έτσι ήθελε πια να νιώσει πως είναι να είσαι φυσιολογικος. Να μιλάς στους άλλους καθως πρέπει, να είσαι καλός με όλους και να παίρνεις αυτην την αγάπη που δίνεις πισω.
Αλλά τα παράτησε με αυτό το συναίσθημα καθως ανακάλυψε πως κανείς ποτε δεν έχει μάθει πως είναι.

Είναι σαν να έχω μπροστά μου ένα ποτήρι μισογεμάτο ικανοποίηση.  Πέρα απ την αίσθηση της απώλειας , άρχισαν να μου θυμίζουν τα πιο μικρά, καμιά φορά και ανύπαρκτα, πράγματα το μονοπάτι που δεν βαδίζω πια. Τα χαλίκια, οι πέτρες και οι βράχοι που συνάντησα κατά μήκος της διαδρομής. πρέπει να είναι ακόμα εκεί που τα άφησα. Θολά, αλλά τα βλέπω παρόλο που τώρα πιά στέκομαι εδώ στην άκρη, πολύ μακρυά. Ο χρόνος περνάει, λένε. Και παίρνει κι εμάς σαν σκλάβους του στο πέρασμα του.  Αλλά εμείς, κατά κάποιον τρόπο, είμαστε ακόμα στο ίδιο σημείο με πριν. Ακόμα εδώ να προσποιούμαστε ότι ο χρόνος είναι φίλος μας και ότι ποτέ δεν θα τον αδικήσουμε. Κοροηδεύουμε τον εαυτό μας.
Τώρα περπατάω σε ένα καινούριο μονοπάτι. Καθώς περνάει ο χρόνος θα το συνηθίσω και θα το πω παλιό. Πάλι θα φύγω από τον δρόμο μου και θα βρω καινούριο μονοπάτι. Και θα κοιτάω πίσω στα χαλίκια,στις πέτρες και στους βράχους που νόμιζα ότι μου ανήκαν εκείνη την στιγμή. Κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και μου αρέσει αυτό που βλέπω. Πλησιάζουν τα γενέθλια μου που σημαίνει ότι μεγαλώνω. Τα ρούχα που φοράω έχουν ένα διαφορετικό άρωμα πάνω τους. 
Κάθομαι κάτω και κοιτάω αυτούς τους τοίχους.  Μου λείπει κάτι που τώρα πια είναι παρελθόν. Το ένα πράγμα φέρνει το άλλο και τα αφτιά μου με κάνουν να ακούω φωνές. Τα γέλια και οι  πράξεις της αθωότητας που με περικύκλωναν τότε. Παλιές εποχές παλιές φωνές. Μου λείπουν αυτά και όλα τα επίθετα που αποτυγχάνουν εδώ να περιγράψουν το πόσο πολύ. Αναρωτιέμαι αν θα κανε το ίδιο, το παρελθόν.Αν βέβαια μπορούσε να διαχειριστεί όλα όσα μου έμαθε ο χρόνος. Νομίζω το παρελθόν άφησε όλα όσα είχε να μου προσφέρει στα παλιά μου ρούχα, και αυτό είναι η μυρωδιά που καμιά φορά πεθαίνω να μυρίσω. 
Αυτή η ανάμνηση, βαθιά μέσα στην καρδιά μου, πονάει. Όπως πονάει και που το παραδέχομαι. Και αυτός ο πόνος όμως θα ανήκει κάποτε στο παρελθόν. Είναι περίεργο που περνάει άλλος ένας χρόνος από πάνω μου.
"Τα μάτια σου μιλάνε" μου λένε. Με κάθε βλέμμα που ρίχνω στον εαυτό μου τα βλέπω, τα μάτια μου,  είναι σαν να με καθησυχάζουν. Πρέπει να ξέρουν όλη την αλήθεια πίσω από τα ψέματα που μπορέι να έχω πει κατα καιρούς στον εαυτό μου για να συνεχίσω να προχωράω. Αυτό κάνω συνέχεια. Συνεχίζω να προχωράω ακόμα κι αν δεν ξέρω πόσο μακρυά μπορέι να φτάσω. Δεν έχω συνηθίσει στην σιγουριά που μπορεί να μου προσφέρει μία στάση για ένα λεπτό ή και δύο. Αν και ομολογώ η ιδέα και μόνο καμιά φορά είναι δελεαστική.
Δεν μου αρέσει η ιδέα του να περπατήσω σε ένα μονοπάτι στρωμένο με ροδοπέταλα που μπορεί να με οδηγήσει στον κόσμο των ονείρων μου.  Δεν με ικανοποιεί τελείως να βρίσκομαι για πολύ καιρό σε ένα μέρος που βρίσκονται εκεί όλα όσα μου αρέσουν. Σε ένα μέρος που μου έχουν πει ότι θα βρώ τον άνθρωπό μου. Γιατί η απαλότητα του δρόμου το μόνο που θα κάνει είναι να μαλακώσει τα πόδια μου, που η ομορφιά τους,πιστεύω, είναι που αν τα πιάσεις θα δεις ότι είναι τραχιά, γεμάτα πληγές. Αρνούμαι να μαλακώσω τα πόδια μου. Τον άνθρωπο μου; Εγώ η ίδια είμαι άνθρωπος. Απλά πρεπει να βρω ένα τρόπο να μείνω σ αυτό το σώμα. Πρέπει να βρώ ένα τρόπο να εκφράζω τον θυμό μου την στιγμη που πρεπει. Το μόνο που κάνω τώρα είναι να τον γράφω σε ένα κομμάτι χαρτι με κόκκινο στυλό. Για να δείξω κάπου βαθιά μέσα μου ότι η οργή έπιασε τόπο.


Κοιτάω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και μ αρέσει αυτό που βλέπω, παρ όλα αυτά.